22-10-09

...

Vandaag deed ik mezelf naar Grey's anatomy kijken ... Ik ben zo blij dat ik je heb mogen leren kennen ... ik je verhalen mocht lezen ... je ontmoeten ... samen met je dromen.

 

Vandaag wil ik gewoon mijn kindjes niet loslaten, nog één kusje, nog één knuffel ... kon ik er maar ééntje doorgeven van jou aan je zoontje ...

 

 

21:25 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-08-09

Foei!

Ik weet het ... echt wel lang geleden dat ik hier nog een update heb gebracht ... in plaats van te beginnen met het begin, spring ik lekker door :) Ik probeer later wel een paar flashbacks te integreren!

 

33! Morgen word ik 33! Mooi hè die twee drietjes ... Veel vieren zit er nog niet in ... dat hoop ik dit weekend te kunnen doen ... alhoewel misschien wat afhaalsushi? Ik zal alvast vandaag wat beginnen dromen! Gek deze pre-verjaardagskriebels ... lang geleden dat die nog op bezoek kwamen, maar nu heb ik er echt zin in. Ik zie er een goed teken in, een aanvoelen dat het echt om een goede nieuwe start kan gaan. Klaar voor de wereld!

 

Jullie lezen het al, ik voel me goed de laatste dagen ... is even anders geweest, maar later daarover meer ... ik heb mijn moed en positieve ingesteldheid de tijd gegeven om zich te hergroeperen en het lijkt alsof ik erweer sta ... anders dan vroeger, met een paar extra uitdagingen ... maar klaar om me een weg uit het doolhof te banen!

 

10:14 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-07-09

me-myself-and-cancer

Gruwel, van lang en immer gelukkig

Genadeloos  blijkt verstopt 't venijn rondom mij

Geborgen door 't kasteel leek alles eenvoudig

Geleden zijn echter de woorden, van ver en nabij

Gedempt de schreeuw, onwetend en angstig

Gelogen blijkt 't sprookje, het is voorbij

 

19:35 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-07-09

zomer

Heerlijk! Elk seizoen, elk weer heeft zo zijn specifieke charmes. De herinneringen die ze opwekken, de manier waarop we leven, de plannen die we maken. Hete zomers? Ze staan niet op mijn nummer 1 ... en toch ... De afgelopen dagen heb ik  terug de charmes van veel te warme dagen ontdekt. Een wereld in vertraging. De natuur geeft ons een proevertje van een onthaast leven ... Ik kan het niet beschrijven ... alles lijkt plots een soort van wijsheid uit te stralen. Leven in het nu ... hoor ik sommigen zeggen ... het lijkt perfect in harmonie met deze dictatuur van de zon.

Mijn herinneringen gaan naar zomers uit mijn jeugd ... de geuren van rijp fruit ... ze doen me overvliegen naar  vakanties in Arabische landen ... brood met boter en perenconfituur (of waren het appels?) Het kuieren langs kades, met het geklots van water, het koele wit van de huizen, de bloemen ... en dat alles doordrenkt van rust. De kinderen zijn uit logeren bij oma en opa. En ik ben klaar om me helemaal over te geven aan dit vakantiegevoel... Dit is waar ik al zo lang naar snakte: rust en tijd voor mezelf ... dit zomerse kader ... ik had het niet beter kunnen dromen.

Vorige zomer begon met chemo. Angst. Schuldgevoelens. Misselijkheid. Overgeven. Onzekerheid. Dankzij manlief, de kids, mijn familie, vrienden, de wijzen op den berg, lotgenoten ... een periode die veel lichter te dragen was dan mijn woordkeuze doet vermoeden. Het fysieke leed? Vergeten niet, maar het lijkt ver weg ... De angsten? Ze overvallen mij soms nog. Zeker als tijdens de revalidatie soms nogal confronterende informatiesessies aan bod komen. Maar ik denk dat ik mijn angsten heb leren plaatsen, lees negeren? Ik weet het niet.

Deze zomer wil ik laten beginnen met ... haha! Rust! :) "Diep ademhalen" wordt mijn nieuwe credo. Vertrouwen. In mijzelf, in anderen, de toekomst, mijn gevoelens, mijn kunnen, mijn keuzes. Anderen/Kankervrij. De focus lag tijdens mijn ziekte zo vaak op mij. Wat ik voelde. Wat ik (niet) kon. Wat ik moest doen. Wat ik niet voor anderen kon betekenen. Hoe dan ook de aandacht was soms fel op mij gericht. En ik werd dat gewoon. Ook had ik voor mijzelf uitgemaakt dat ik MIJN aandacht ook waard was. Dat ik tijd nodig had om na te denken, om te bloggen ... Nu wil ik meer dan vroeger mij richten op de mensen rond mij ... Stilletjesaan mijn verhaal niet meer laten samenvallen met een monoloog rond kanker maar verdergaan naar een dialoog waar kanker verhuist naar de achtergrond. En dat is moeilijker dan het lijkt. Mensen associëren je met kanker. Ze zijn bezorgd en vragen naar je verhalen. En zelf? Zelf zit je boordevol verhalen van jezelf en lotgenoten. Informatie over kanker die je soms willens soms nillens opneemt. Je associëert zoveel met kanker. Voedsel. Beweging. Stress. Milieu. Je lichaam. Er zijn maar weinig gedachten die niet op een of andere manier doordrongen zijn van kanker. Slecht? Ik vind van niet. Maar ik wil het wel zoveel mogelijk van de voorgrond af. De zandloper van behandelingen is bijna doorgelopen. Er liggen nog wat hardnekkige restjes zand in het bovenste gedeelte. Die wil ik  niet laten vallen. Die wil ik bijhouden als inspiratie, maar dan wel een stille bron ervan. Het zijn ook de symbolen voor de controles in het ziekenhuis. De momenten met lotgenoten... Dus tegenwoordig begin ik soms een zin ... en komt er een "laat maar" ... :) Het is niet mijn roeping om een analogie van de sprekende klok voor kanker te worden! En verder mijn eeuwige stokpaardje: evenwicht! Ik ben nog steeds zoekende, naar die manier van leven die mijn gezin een veilig evenwicht kan bieden tussen elkeen als individu en als gemeenschap. Tussen werk en vrije tijd. Tussen routine en impulsiviteit. Tussen ...

En met deze zomerse voornemens sta ik op de vooravond van mijn laatste keer kanactief ... morgen is er ook het onthullen van mijn tepelreconstructie op den berg ... Alles wijst in dezelfde richting. De richting van een nieuw begin. Het is vreemd ... ik ben al langer bezig met het afsluiten van het hoofdstuk "Ik heb borstkanker." . Maar ik bleef mentaal verder breien. Kanactief liet me op een of andere manier toe om mijn verhaal verder te schrijven, net zoals de reconstructie van mijn borsten. Maar eigenlijk had ik al eerder kunnen beginnen aan een nieuwe titel. De dag dat de bestralingen gedaan waren? De dag dat mijn eierstokken verwijderd waren? En ... wanneer ben je geen kankerpatiënt meer? Vijf jaar na diagnose? Tien? Als je sterft aan ... iets anders :) wordt al eens gezegd haha. Daar ga ik niet op wachten. Gelukkig maar. Neen, ik weet dat objectief gezien mijn genezing en die van zoveel lotgenotes niet kan beloofd worden door onze medische wijzen. En ergens in mijn achterhoofd wacht ik daar wel een beetje op. Op "Wel mevrouw, daar bent u nu eens volledig van verlost zie!" ... het lijkt soms alsof ik het noodlot niet wil tarten. Vooral niet denken dat het achter de rug is ... Diep ademhalen?! En lief zijn voor mezelf ...  mij nog een beetje laten breien aan dit hoofdstuk ... een stukje over kanactief ... een stukje over de reconstructie ... en dan hopelijk beginnen aan een lang hoofdstuk: "Ik heb borstkanker gehad."

11:45 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-06-09

Weer

Nostalgie. Hoop. Geborgenheid. Verlangen. Rust. Ongelofelijk hoe de natuur in al haar eenvoud soms het ultieme medicament kan blijken te zijn na een aantal woelige dagen. Het speelse van de weerspiegeling van de avondlijke zonnestralen op de pannen van het dak van de buren. Het gefilterde licht doorheen het groen en roze van mijn tuin. Ik geniet ervan. Stilte na de storm. Eventjes lijkt er een toverpoeder te zijn uitgestrooid.

 

Het stormt de laatste tijd. Al de ankers waaraan ik met zoveel enthousiasme aan het werken was leken losgeslagen. Eventjes leek ik overgeleverd aan de golven. De routines die ik had opgebouwd verwaterden. Het was moeilijk ... maar ik hoop weer in kalmer vaarwater te zijn aanbeland.

 

Het revalidatieprogramma van Kanactief is echt geweldig. Ik voel me nog steeds heel bevoorrecht dat ik hier zomaar aan kan meedoen. Samen sporten met lotgenoten, samen leren over onze ziekte  ... het is echt een enorme verrijking. Maar de euforie van de eerste dagen is aan het minderen en mijn aandacht waaiert uit naar vele andere wateren rondom mij. Wateren die ik een beetje heb verwaarloosd ... en die ook hun deel van de pret komen opeisen. Zoals ik in mijn vorige postje schreef ... het voelt heel overweldigend om hier een evenwicht in te kunnen vinden.

Ik wil blijven verderwerken aan die fysieke uitdagingen. De routines rond sport, gezonde voeding en slaap. De focus die ik hiervoor aan de dag legde was echter zo groot dat samen met mijn huishoudelijke verantwoordelijkheden ik gefrustreerd achterbleef met andere verlangens. Mijn verlangens om te schrijven, te lezen, tijd door te brengen met manlief, de kids en vrienden ... ik holde mijzelf maar weer eens voorbij. De routines spatten uiteen en alles verliep in zo'n chaos dat ik er helemaal gestresseerd van raakte. Tijd voor een nieuw evenwicht dus.

Ik heb extra huishoudhulp aangevraagd, lang leve de dienstencheque! En mijn dagplanning nog maar eens onder de loupe genomen en een beetje gewijzigd. Een paar tijdrovende idealen een beetje bijgeschaafd ... en één van mijn stressdemonen proberen in de ogen te kijken.

Ik ben geen zenuwachtig type denk ik ... allez ... zo zie ik mijzelf niet haha! Maar hoewel ik het al vroeger moet geweten hebben, beschouwde ik mij ook niet als iemand die leed onder stress. Het is nog maar heel kort geleden dat ik plots merkte hoe stressgevoelig ik ben. Ik zat naar een film te kijken. Helemaal verkrampt. De reden is mij nog steeds duister. Maar één ding is wel zeker ... ik draag blijkbaar veel stress met mij mee ... daarmee om leren gaan zal eens de revalidatie van kanactief gedaan is, zeker mijn prioriteit moeten worden ... want na de revalidatie breekt weer een nieuw tijdperk aan ... een tijdperk met veel nieuwe uitdagingen ... en veel stress vermoed ik. Nee, weet ik.

En dat tijdperk kondigt zich nu al een stukje aan. Terug aan het werk! Er zijn momenten dat ik er zo naar uitkeek, dat ik  al lesjes aan het voorbereiden en geven was in gedachten, klaar om aan de slag te gaan. De zin is gebleven ... maar tegelijkertijd neemt ook de angst toe ... Zal ik het wel kunnen? Wat verwachten de directie en de collega's van mij? Bovendien ligt er hier een briefje een gat in mijn bureau te branden met de vraag of ik fulltime kom werken of niet. Ook mijn budgetbeheer vraagt mij om mij een beetje te focussen op rekeningen en uitgaven ... en vooral op hoe ik de minnetjes met de plusjes denk te verzoenen? En er komen verdorie veel minnetjes zich presenteren, en velen kan ik niet als luxe aan de kant kan schuiven. Maar dankzij wat inspiratie van GISanne en wat gekraak op mijn zolderkamer heb ik een strategie uitgedokterd die hopelijk het pad wat zal effenen.

En medisch gezien? Mijn bijsluiter bevat:

- opvliegers: mild

- slaap: aaneengeknoopte hazeslaapjes

- borstreconstructie:  *binnenkort komen de tepels aan de beurt

                              *plastisch chirurg is ontevreden over het liiteken op mijn buik.

                                De huid is te dun en zou kunnen opengaan.

- strengen in armen: lang leve kine!

 

Moraal van het verhaal: diep ademhalen! Af en toe eens lekker vanuit de buik lachen ... en blijven zoeken naar die manier van leven die ons gelukkig maakt!

21:59 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-05-09

TE

Eventjes lijkt alles te verlopen in extremen. Extreem veel dan weer extreem weinig energie. Overlopend van inspiratie, indrukken gevoelens ... maar overweldigd door mijn gebrek aan tijd om het allemaal een plaatsje te geven. Dit als extreem korte update haha!

PS: Vooral extreem veel opvliegers ... ventilators aller lande ... verenigt u ... en liefst dicht in mijn buurt!

10:52 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-04-09

Bruine pijl

Gisteren voor de eerste keer naar de revalidatie geweest! Beetje zenuwachtig want de verwachtingen waren groot. Nu het zonnetje zich heeft laten voelen, schreeuwt men hele lijf en koppeke om de zuivering van de lente. En nu ik hersteld ben van mijn operatie staat er niets in mijn weg ... ! (Zucht, ben hier na het schrijven terug naar boven gescrolled ... ik kan toch niet laten om dit nog even toe te voegen en eigenlijk is het ook eerlijker om het ook niet weg te laten: In de hoop dat er geen kankermonstertjes door de mazen van het net zijn geslipt ... ze spreken altijd van dé crisisjaren ... eerst het eerste doormaken, dan de komende vijf ... maar echt gerust? ... Het hout vasthouden effect ... lol)

 

Ook al voelde ik mij wat verloren en een beetje teneergeslagen door het terug-naar-start-gevoel, de gevolgen van de operatie waren sneller weg dan ik had kunnen dromen! En de menopauzale klachten vallen heel goed mee bij mij. Ok, af en toe heb ik inderdaad het gevoel dat de centrale verwarming te lijden heeft van de aprilse grillen ... maar zo lichtjes dat ik het niet eens een klacht zou kunnen noemen op mijn zwaarste mopper-ik-ben-zielig-dag. Af en toe wat met de dekens wapperen 's nachts en overdag al eens vaker een laagje uit en terug aan. Iets minder aangenaam, en met de hakken over de sloot in het klachtenboek, hoofdpijn! Schijnbaar altijd in lichte mate op de achtergrond aanwezig ... en bij vermoeidheid en stress uiteraard heel makkelijk te veranderen in waar-is-de-ibuprofen-hoofdpijn. Maar je zult er mij niet meer over horen klagen ...

 

Terug naar de bruine pijl. Alle verhalen van de bloggenootjes hierover zijn verschillend ... zowel wildenthousiaste als negatieve versies ... maar zoals ik reeds schreef ... ik heb er heel hoge verwachtingen van. Ik wil namelijk een manier van leven ontdekken waarin ik de fundamenten kan leggen voor een evenwichtige manier van leven. Met een plaats voor mijn gezin, beweging, gezonde voeding, tijd voor mezelf en dat alles binnen enkele maanden in combinatie met een veeleisende job (of veeleisend flupque ach ja ... lol) Pas op, ik ben niet naïef! Ik weet dat geen enkel programma op 12 weken kan toveren. Ik meen wat ik zeg, de fundamenten verwacht ik te leggen ... aan de weg zal ik wel blijven timmeren ... alleen hoop ik niet al teveel op mijn vingers te slaan!

 

Dus ging ik met de glimlach en een rugzak met sportspulletjes naar den berg. Beetje onwennig mezelf gaan omkleden in de vestiaire, waar groep A zich al terug aan het aankleden was. Wel nog geen andere groep B-ers te bespeuren. Al gauw bleek waarom. De B groep is een mini groep. We zijn maar met zijn vijven voorlopig.

En daar zaten we dan even later, wie niet beter wist kon het ziekenhuis onmiddellijk vergeten ... we zaten in een turnzaal. Matjes, ballen, klimrekken en een enorme spiegelwand (wel een beetje confronterend ... nog nooit zoveel naar mijn tenen gekeken). Het programma werd toegelicht en er volgde een heel emotionele voorstellingsronde. De tranen stonden in mijn ogen, al bijna bij het luisteren naar de anderen ... en al zeker toen ik mijn eigen verhaal moest vertellen. Vroeger zou ik gedacht hebben dat ik PMS had ... maar dat excuus gaat niet meer op ... moelijk voor mij ... ik laat niet graag mijn gevoelige kant zien. En ik was niet de enige. De meesten van ons moesten een aantal demonen onder ogen zien. Opvallend was de "haardemon" ... ook al zit de mijne nu in een grazend schaap- fase  ... Voor sommigen was dit een moment om die prille lokken aan de buitenwereld te laten zien ... heel eventjes, onder lotgenoten ... aangrijpend... Ik moet trouwens oppassen wat ik hier neerschrijf over de revalidatie ... want er is een "wat-gebeurt-in-de-groep-blijft-in-de-groep-afspraak, die ik zeker wil respecteren...

En de oefeningen? Die waren in ware fitness-stijl. Zo een beetje zoals je soms op tv ziet. Intructeur vooraan, muziekje, stapjes links rechts en averechts (oh mijn god wat heb ik een slechte lichaamscoördinatie), sprongetjes, rekken en trekken ... niet zo eenvoudig als ik had gedacht en dan was ik nog veruit met decennia tussen de jongste deelnemer. Met respect voor de oudere dames ... of met lichte verontrusting over mezelf lol. De tijd vloog in ieder geval voorbij. En ik ging tevreden naar huis. Dit voelt goed!

Donderdag zal er eerst een lezing zijn en dan terug wat cardio! De lezing ga ik laten voor wat ze is, want echt niet van toepassing voor mij. Het zal namelijk gaan over protheses. Maar ik kan bijna niet wachten om verder te gaan oefenen! Euh, nu wel eerst terug recht raken met die stijve spieren lol!

10:17 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende