01-08-08

roes

De roes van de geboorte van mijn jongste zoontje benevelde de hele familie nog toen mama weer een knobbeltje voelde in haar borst. We zijn een dikke tien jaar later. De schok was groot. Weer kanker.

Mijn moeder wist wat haar te wachten stond. Deels. De medische wereld had niet stilgestaan en ze kreeg een nieuwe therapie. Daar waar ze tijdens de eerste therapie haar haren had kunnen redden door het dragen van een ijskap, zou ze nu onvermijdelijk haar haren verliezen. Mijn moeder vond het verschrikkelijk.

We zijn midden in het jaar van de grote borstkankercampagnes. We kijken samen naar de uitzendingen over Phara, Katrien en de andere lotgenoten. We kijken en huilen. Samen hebben we schrik. Alle herinneringen. Het monster heeft zijn nest terug dichterbij huis.

Wanneer haar haren teveel beginnen uit te vallen, vraagt ze mij om ze af te scheren. De tranen staan in haar ogen. Maar ik hou me sterk. Je blijft een mooie vrouw, mama zelfs zonder haar is zo'n prachtig gezicht niet lelijk te maken.Maar mijn moeder blijft dit haarloze hoofd de bitterste chemopil vinden. Onverguldbaar. Vooral wanneer ook haar wenkbrouwen en wimpers de strijd opgeven. Maar ik blijf erbij zelfs dit chemokapsel kan de kracht van haar gezicht niet wegnemen.

20:02 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.