02-08-08

dna II

Het monster lijkt verslagen. Maar zijn nest is nog steeds veel te dicht bij huis.

Ik wil het weten. Zit dit Kwaad ook klaar voor mij en mijn kinderen? Ik weet wel dat die afschuwelijke statistieken voor iedereen gelden, maar toch zijn ze peanuts in vergelijking met de brca-madness. Dit keer moet ik niet aandringen. De nieuwe geneesheer van mijn moeder staat open voor een onderzoek. Bovendien heb je toch tegenwoordig geen gunstig advies meer nodig van de behandelende geneesheer van een familielid.

De dokter van mama tekent onze stamboom. We zijn een kleine familie. De takken bloeien niet fleurig op deze stamboom. De genetica zal wijsheid brengen vindt ook de dokter. Volgende afspraak : de psyholoog.

Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat mama heel angstig is. Ergens wil ze dit allemaal helemaal niet weten. Ze doet het alleen voor mij. Sorry mama, ik moet het echt weten. Deze onzekerheid ... weten dat er preventief misschien iets te doen is voor mij en mijn kinderen. Ik moet het echt weten.

22:38 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.