09-08-08

... verdict ...

Vanaf het moment dat de mammo's en de puncties uitgevoerd werden, was er ook de vraag naar de uitslag. Vrijdag mocht ik bellen. Zou  ik gaan werken? Ja, kon ik thuis blijven? Ik zag het mij al zeggen. Sorry ik kan vandag niet komen, ik ZOU kunnen slecht nieuws krijgen. De mogelijkheid om gewoon alles even uit te leggen kwam natuurlijk niet eens bij mij op. Typisch. Vooral sterk blijven.

Dus ging ik werken. Mijn man en ik keken elkaar nog even bang aan. Maar we vertrokken braafjes. Allebei de vertrouwde routines langs creches en scholen. Met auto's, bus en trein. Met op de achtergrond maar één gedachte. Laat het toch maar goed nieuws zijn ondanks al die slechte voortekenen. Want daar kwam het op neer. Zolang er niemand hardop zei waar het op stond, was er hoop ...

9.00 Ik posteer mij op de gang. Gewapend met Gsm en kaartje van de huisdokter.

9.45 Ik zit terug op de trein naar huis.

12.20 Bleitend met mama op de trein.

Die vrijdag is een huildagje. Ik, mijn man, mijn ouders. We hebben er recht op. We huilen. We praten. Maar pas op we vinden nog een lach bij momenten. Ik voel mij enorm gesteund. Ondanks de enorme angst, ik ben er klaar voor. Ik kan dit aan. Ik wil die kanker niet mijn leven laten beheersen. Maar eerst huil ik toch maar even door, want ik wil die kids van mij ZELF grootbrengen. En het is NIET EERLIJK. En waarom ik? En ik ben bang ... heel bang. En waarom nu al ... Waarom?

21:58 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

he hallo flupque... 'k zie dat jij een jong lotgenootje bent. Telkens als ik zo een blogje open krijg ik het koud... houdt het dan ooit eens op?? Ik wens jou heel veel kracht en positieve energie en stuur je heel veel steunknuffels.
Dank voor je reactie op mijn blog.
Ik kom hier zeker nog terug lezen. Nu eventjes wat drukker door de geboortje van een 2de kleinkindje hé.

Gepost door: Lucretia | 09-08-08

Lieve Flupque Zoiets te horen krijgen moet hartverscheurend zijn. Ook al zat het in de familie toch denk je dat jij er niet bij zal zijn...en ook al hebben de dokters al bedenkingen toch blijft die immense hoop dat jij er zult van tussenvallen.
Natuurlijk is het enorm emotioneel...en hoe moet je het uitleggen aan de kids?
Watervallen zul je gehuild hebben en waarschijnlijk nog wel eens huilen...want waarom jij, en waarom zo vroeg...wie weet daar antwoord op...
Ik wens je het allerbeste toe Flupque en ik kom hier zo veel mogelijk lezen en je proberen steunen en je weet dat je me altijd mag mailen!
Heel veel positieve energie voor jou Flupque!
Liefs

Gepost door: Veerle | 10-08-08

De commentaren zijn gesloten.