08-09-08

frustratie

... één van de meest frustrerende dingen tot nu toe vind ik, is de opvoeding van mijn kinderen.

Al voor ik ziek werd, was mijn huis al een duiventil. Familie en vrienden lopen in en uit en meestal ;) vond ik dat maar best zo'n levendigheid. Bovendien kwam iedereen meestal om te helpen. De kinderen opvangen, strijken, schilderen ... fantastisch toch ... Maar alles heeft een keerzijde, reken maar.

Een paar weken voor ik mijn diagnose kreeg, hoor ik het mij nog voorzichtigjes opperen ... zoveel hulp heb ik toch eigenlijk niet nodig hoor ... En nu? Ik heb nog nooit zo mijzelf en mijn gezin in de veilige handen van al die helpende handen gelegd. En het ergste is, ik zie het einde nog niet direct in zich. Die operatie met okseltoilet aan beide armen, de reconstructie ... het wordt zeker niet evident die revalidatie. Ik zie jullie allemaal al de wenkbrouwen fronsen. Waar zaagt ze nu over? Teveel hulp???? JA! lol Erg hè. Klinkt ondankbaar hè. Maar geloof mij, dat is verre van de bedoeling!

Mijn kinderen zijn nog zo klein en ik begin echt te zien dat zo'n duiventil aan waarden, regels en gewoontes niet zo gezond zijn. Het is zo frustrerend als ik hen bezig hoor. Ik wil mijn stempel zo graag op hun opvoeding drukken. Tonen wat ik belangrijk vind.

Mijn dochtertje voelt nu al perfect aan wanneer mama toch de fut niet heeft om bepaalde "stoutigheden" af te straffen, dat oma's en opa's het zo nauw niet nemen met snoep, slapen gaan, opruimen en die soms wel héél stoute mond van haar, dat papa toch wel heel gemakkelijk te vermurwen is ...

Ja, dan vloek ik al wel eens. Dan heb ik schrik dat ik in al die verwarrende signalen, kinderen aan het opvoeden ben tegen al mijn waarden van stabiliteit in. Niet dat ik het allemaal zoveel beter kan hoor :) Verdomd moeilijk een goede mama proberen te zijn, maar al die verschillende opvoedingsstijlen door elkaar, kan dat wel goed zijn?

Maar kom, de goede weken staan voor de deur ... ik kan weer elke dag wat meer mijn mama-rol opeisen. En liefde krijgen ze uiteindelijk van ons allemaal in overvloed ;)

23:06 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

hmmm...daar kan ik niet zoveel over meespreken...van opvoeden heb ik (nog) geen kaas gegeten...ben hoogstens de verwennende suikertante ;-)
Maar dat aan te veel hulp...dat gevoel ken ik maar al te goed...heb daar ook zo nu en dan last van!

Slaapwel
Wenneke

Gepost door: Wen | 08-09-08

no kids, no family enfin, da's niet helemaal waar... tuurlijk heb ik familie, alleen kan ik daar niet op rekenen tijdens mijn ziekte, en mis dat ook weleens, maar begrijp heel zeker ook de keerzijde: constant mensen over de vloer en tegenstrijdige waarden en normen voor je kids... verwarring moet dat geven ja!

en ook al heb ik zelf geen kids, als (kinder)psychologe heb ik er toch wel een beetje kaas van gegeten en wat ik je zeker kan zeggen is dat opvoeden zowat de moeilijkste opdracht is in het leven! en niemand die je precies kan zeggen hoe het nu echt moet hé, en nergens leer je het!
vooral die liefde lijkt me belangrijk... en verder, kinderen zijn best 'veerkrachtig', en kunnen heel wat aan, als het maar in een liefdevolle sfeer blijft... als jij het terug (volledig) overneemt, zullen ze zich wel snel weer aanpassen aan jouw wil en wet hoor, mits het nodige tegenspartelen natuurlijk...
en als het echt niet lukt, kom je maar es langs hé... ;-) tegen dan ben ik wel weer aan het werk! grapje hoor, want ik denk dat jij een goeie mama bent!
geniet de volgende dagen maar van je hernieuwd mama-zijn...
tricky

Gepost door: tricky | 09-09-08

herkenning... Ik denk wel dat ik snap wat je bedoelt of voelt...Het gevoel niet de mama te kunnen zijn voor je kinderen die je weet die je kunt zijn of wilt zijn is enorm frustrerend en dat allemaal omwille van die stomme kanker....'Andere regeltjes' van toepassing zien en niet het fut of de energie hebben om er tegen in te gaan omdat jij 'als mama' het anders zou doen is een grote kaakslag van kanker.... Ik heb het daar ook heel moeilijk mee gehad...Zoonlief werd, met de grootste liefde welliswaar, tijdens de chemo vaak opgevangen door mijn moeder en ik moest mijn tranen soms verbijten toen zoonlief andere regeltjes (geen slechtere of betere, maar gewoon andere en het feit dat het de 'mijne' niet waren) volgde... Op die momenten vond ik dat kanker mij als persoon, als mama, als mens en als individu met een eigen visie en idee volledig ondermijnde... Alsof kanker je je eigen kinderen een beetje afpakt....Gek, eigenlijk dat gevoel...
Maar het gaat voorbij dat gevoel , en uit ervaring kan je zeggen dat eenmaal je wel terug voldoende energie hebt je dan dubbel en dik geniet van je kinderen en er dan meer dan ooit bent voor hen... met je 'eigen regeltjes'...;)

Sterkte, ik weet dat het niet gemakkelijk is... en ookal ken ik je niet, het feit dat je hier over piekert toont aan wat voor een fantastische en gevoelige mama je wel niet bent!

Dikke knuffel,

Gepost door: me, myself | 09-09-08

Dag Flupque Ik begrijp je wel, denk ik.
De hulp is natuurlijk van harte welkom in die moeilijke periodes, maar toch zie je jouw normen en waarden (waar je jezelf nu ook niet altijd aan kunt houden) ergens verloren gaan door de verschillende manieren van opvoeden...grootouders voeden hun kleinkinderen altijd anders op dan hun eigen kinderen...algemeen geweten, dat ze er meer van genieten en ook meer verwennen.
Jij moet nu soms een stuk loslaten en dat wil je niet echt...en de kids, ja...die begrijpen wellicht nog niet alles en profiteren wat van de situatie om het zo maar eens te zeggen...
Dit allemaal heeft een invloed op jou, je man, je helpers en de kids natuurlijk...maar het feit dat je dat zo goed beseft bewijst eens te meer dat je een goede mama bent en ik denk dat alles wel in de plooi zal vallen...ook de komende weken zullen een grote invloed op dit alles hebben en ik hoop alleen maar dat je er een heel fijn gevoel aan overhoudt!
Liefs en sterkte!

Gepost door: Veerle | 09-09-08

piekeren vannacht lag ik te piekeren om wat ik hier geschreven had... er voelde iets niet helemaal ok! dus kleine correctie: het is natuurlijk niet dat het feit dat je de hulp inroept van een kinderpsychologe (of zoiets) maakt dat je géén goeie mama zou zijn hé... (mijn tekstje zou nl. zo kunnen geïnterpreteerd worden, pieker pieker) integendeel!!! nogmaals, mama zijn is een supermoeilijke taak en ik denk dat de meeste mama's het heel goed (trachten te) doen! en als mama beseffen en toegeven dat je er soms toch hulp bij nodig hebt maakt je alleen maar een betere mama, nietwaar?! grrr, ben nog ni helemaal wakker en krijg ni goe gezegd wa'k wil zeggen... snappie?
grtz
tricky

Gepost door: tricky | 09-09-08

Sluit ... ... mij volledig aan bij Wen ... zelf nog kinderloos zijnde heb ik natuurlijk die gedachten en emoties niet ... maar mij moeten ze ook constant overtuigen dat het aannemen van hulp echt geen overgave is ... dus voel je daar niet al te slecht over ...

knufs

Gepost door: GI Sanne | 09-09-08

De commentaren zijn gesloten.