13-11-08

All inclusive IV

En daar lig je dan, geopereerd en wel in je bedje. Ik had nog nooit zoveel draadjes aan mijn lijf gezien! Zes drains, een blaassonde, twee infusen. En dat voor iemand die vroeger al vluchtte bij het vooruitzicht van een tetanusprik lol. Gelukkig kwamen manlief en mijn ouders langs, zodat ik mijn verhaal kon doen en niet teveel aan al die prikjes moest denken.

 

De volgende ochtend kreeg ik bezoek van een hele serie dokters. Giller van de dag (en de dagen die kwamen) bleek de vertegenwoordiging van de plastische. Hele vriendelijke jongen. Zéér enthousiast over de resultaten. Alleen jammer dat ze zo weinig weefsel hadden kunnen gebruiken (ik was niet dik genoeg naar hun goesting). "We hebben nochtans zoveel mogelijk genomen, maar we moesten nu al zo trekken om de wonde te kunnen sluiten (vandaar de enorme pijn aan mijn buik). Maar we kunnen nog altijd binnen een paar maanden extra silliconen gebruiken." Euh, neen dank u. Denkt deze meid dan. Voorlopig blijft iedereen met zijn fikjes van mijn lijf. Kleine borsten zullen het blijven nè... lol ... niet dat ze niet bleven proberen. Elke dag kwamen ze dat zelfde liedje afspelen aan mijn bed. Grrr ... laat de mensen eens zelf bepalen waarmee ze tevereden zijn! Wat een obsessie over een stel borsten. Allez aspirant-borsten lol ... ze zitten nog maar in fase één van de verbouwingen lol.

Ondertussen had ik al lang spijt van die reconstructie, want daar lig je dan vastgekluisterd aan een bed. Afhankelijk van de verpleegsters om je te wassen. Trouwens een zeer pijnlijke affaire dat gedraai om je te laten wassen en de lakens te laten vervangen (Ik moest wat minder kreunen, zei één van de verpleegsters. Wel ja!). Ik had het toch duidelijk allemaal wat onderschat. Bovendien kreeg ik ook nog een verschrikkelijke diarrhee-aanval. Die me twee dagen nog een beetje dieper in mijn put deed wegzakken. Ik kan de operatie ook nog steeds niet aanbevelen vrees ik. Alhoewel ik moet toegeven dat ik nu nog weinig last heb van die buik ...

Maar in de loop van de maandag volgend op de operatie klaarde alles plotseling op! De kinesiste kwam langs voor wat oefeningen en dat bleek mijn zelfvertrouwen te boosten. IK was terug. IK kon terug lachen. IK was erdoor geraakt. Toen pas besefte ik ook dat ik mij heel die tijd, door mijn pijn en mijn angsten zoveel als mogelijk had afgesloten voor heel dat ziekenhuisgedoe met hun geprik en gedoe.

 

Mijn zelfvertrouwen ben ik nog steeds aan het zoeken. Het blijkt echt wel revalideren te zijn. Terug stappen. Terug alleen op het wc. Trappen lopen. Alleen in en uit mijn bed lukt bv nog niet ... Maar ik ben terug thuis bij manlief en mijn kindjes ... IK speelt soms nog wel wat verstoppertje ... IK mist haar zelfstandigheid ... Maar er is vertrouwen. Het is geen leuke periode, maar we komen hier doorheen! Daar ben ik zeker van.

14:29 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Zeker ... ... dat je daar door komt!

Alleen het allemaal wat tijd geven ;o)

Rusten, rusten, rusten!

Liefs

Gepost door: GI Sanne | 13-11-08

*** Ik wens je heel veel sterkte nog maar al hetgeen je daar beschrijft heb ik al 4 keer gedaan..Transplantatie, darmoperatie, miltoperatie en verklevingen darm..Telkens totaal afhankelijk van verpleging en verschrikkelijke pijn.En telkens revalideren maanden aan een stuk.Ook de bloedvergiftiging gaf hetzelfde beeld..Telkens zat ik in een diepe put en ben er ook weer uitgeraakt..Dus zal jij dat ook wel kunnen..

Heel fijne donderdagavond nog
Lieve groetjes

Gepost door: illness | 13-11-08

tuurlijk... kom jij daardoor!
je bent niet zomaar iemand, je bent een CCC, remember!
en die IK kom je vast steeds meer en meer tegen, aan tafel, in bed, samen met je ventje en je kids, tot je je IK weer zo beu bent dat je naar andere uitdagingen gaat zoeken om je IK verder te vormen...
en nu zoveel mogelijk rusten meid!
liefs
tricky

Gepost door: tricky | 13-11-08

Natuurlijk gaat het lukken. Ik lees dat het vertrouwen er al is, de rest volgt... dag per dag.
Rust maar goed!

Gepost door: Elly | 14-11-08

Beetje per beetje...dag per dag...en ik weet het...soms is dat geduld meer dan op...
Je komt er...met vallen en opstaan op zoek naar je IK...

Liefs Wenneke

Gepost door: Wenneke | 14-11-08

ik kon na mijn transplantatie ook niks mee, heb alles weer op moeten bouwen. Maar als je vooruitgang boekt dan weet je wel waarvoor je het doet. Dus kop op meid, je kunt het !!!
fijn weekend,
doeiii

Gepost door: Anita | 14-11-08

hey, sterkte meid! 'k Weet het, het is een heel gevecht... maar weet dat je sterker bent dan je denkt!
Dikke knuffel

Gepost door: Lucretia | 15-11-08

Ik kom je een fijne dag toewensen
groetjes Sabine

Gepost door: Sabine | 18-11-08

*** Heel fijne donderdag..Hopelijk al wat opgeknapt ??

Groetjes

Gepost door: illness | 20-11-08

Het is echt wel algemeen geweten dat deze ingreep niet van de poes is. Magere troost natuurlijk dat het voor iedereen een pijnlijke ervaring is.
Maar, als ik het zo lees, denk ik toch echt wel dat het goed verloopt. Qua pijn is het ergste vast achter de rug, put je lichaam niet te veel uit, de weg is nog lang, maar je komt er wel, neem rustig je tijd.

Gepost door: rikkert | 20-11-08

De commentaren zijn gesloten.