03-12-08

Beschaamd ...

Het rood staat nog een beetje op mijn wangen gebrand ... Het was me wel het dagje. Ja Tricky, bij mij vloeiden er ook traantjes op den berg. Maar als ik jouw blogje vandaag lees ... ik had de mijne toch maar beter verbeten.

Ik ben eigenlijk geen huilebalkje ... woede, vermoeidheid, verdriet dagen mijn waterlanders wel eens uit, maar meestal duw ik die toch wat weg. Ik ben graag sterk. Ik huil niet graag en al zeker niet en publique. Als er dan toch een sombere bui hangt, kruip ik liever in een hoekje, lekker warm ondergeduffeld ... dan laat ik me soms wel eens helemaal gaan ... tot al mijn zieligheid mij uitput en ik mij dankzij weldoende rust hopelijk in een positievere stemming voel ontwaken.

Vandaag voelde ik ze al de traantjes ... ze zaten daar, klaar in hun kliertjes. Samen met wat humeurigheid, ongeduld en een paar andere demonen, maakten ze de dienst uit. Na het douchen, moest ik vandaag voor de eerste keer mijn wonde zelf verzorgen. De verpleegsterkes moeten niet meer langskomen. Ik mag het zelf doen van mijn plastische wijze. Maar waar ik daar de vorige dag nog volledig door in extase was geraakt, overviel mij nu machtelosheid en angst. Ik haalde het verbandje weg. Alles lag netjes klaar, naar het voorbeeld van de vorige weken. Maar nu ik zelf mocht dep dep deppen en alleen maar tegen me zelf kon babbel babbel babbelen ... De traantjes prikten. Het gaasje zat vast in de wonde. Kennen jullie dat "shit-gevoel", dat "hier sta ik nu helemaal alleen", dat "net teveel" ... Gaasje toch maar verwijderd. Bloed. Witte sliertjes. Shit. Apathisch op mijn stoeltje in de badkamer zitten. Tja, lang kan je dat niet doen. Dus dan toch maar braaf: dep dep dep ... De traankliertjes op stand-by de huisgenoten vervoegd, gekookt, aangenaam gezelschap was ik niet ... Dan lift van manlief naar den berg. Alvast bij hem mijn hart gelucht over mijn agsten ivm de wonde, mijn ergernissen over de revalidatie ... maar ook al kwamen de gedachten los ... het ventiel zat nog steeds vast.

Automaat vond mijn afspraak niet. Typisch, waarschijnlijk niet goed opgelet tijdens de uitleg over den bunker ... beetje verdwaasd en met een klein hartje toch naar den bunker. Pieker pieker. Verkeerd de afspraak genoteerd? Maar alles bleek ok. Na een verdwaalsessie op radiologie, braaf in de wachtkamer van de bestralingseenheid. Lieve mensen allemaal. Armpjes konden nog niet in de juiste positie, maar het zou zo ook wel lukken. Beetje gescan. Wat gekribbel. Tattoos. En natuurlijk wouden ze best wel eens naar mijn wonde op mijn buik kijken als ik mij daar zo ongerust over maakte. Nu spraken zowel de mond als het gezicht van de assistente boekdelen. Zij had mij gezien net voordat ik langs de plastische was geweest twee weken daarvoor. En toen was de wonde volledig "genezen" op een paar rodere plekjes na. En nu was die over een lengte van meer dan 5 cm open en ... Ze konden het oordeel van de plastische niet in twijfel trekken zeiden ze. Moest toch goed in de gaten gehouden worden zeiden ze. Zeker niet langer wachten moest het erger worden zeiden ze. En, bij het naar buiten gaan duwden ze ook nog een voorschriftje voor extra thuiszorg in mijn handen... Euh ...

Nu moest je geen therapeutische achtergrond hebben om mijn gemoed te peilen. Ik was  volledig in paniek. Mijn verstand was in sneltempo alle scenarios, opties aan het verwerken ... Ander ziekenhuis, second opinion, huisarts ... Ik voelde mij zo hulpeloos. Naar de plastische. Terug naar de plastische. Dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Ik deed mijn uitleg aan de dame aan het onthaal van de reconstructieve heelkunde en moest ze nog niet overtuigd zijn van de noodzaak dat er iemand mijn wonde dringend moest onderzoeken. Daar waren de tranen. De traanklieren waren uit stand-by. Kleutertranen. De onbedaarlijke soort. de dame ging onmiddellijk een dokter zoeken. Even later zat ik huilend op een bedje bij mijn eigen plastische wijze. Gelukkig een hele lieve, geduldige zachtaardige man. Snotterend deed ik hem mijn angsten uit de doeken. Dat de wonde eerst zo mooi aan het genezen was. Dat het nu alleen maar erger leek te worden. Dat ik helemaal geen vertrouwen had dat het ooit ging goed komen. Alles werd opnieuw bestudeerd ... hij zag geen ongewoon genezingsproces. Geen infectiehaarden. Geen reden tot paniek. En hij haalde er nog een wijze bij... En neen hoor ... ECHT GEEN REDEN TOT PANIEK.

En daar zit je dan op een bedje nog wat naschuddend van het wenen. Traantjes die toch nog even naar buiten moeten, produktiefoutje van de kliertjes. Opgelucht. Schaamrood. Wat een drama heb ik opgevoerd ... Gelukkig is iedereen er heel lief over ... Heel normaal hoor mevrouw. Beter een keer teveel te vroeg dan te laat ... Ja, ja ... komt u maar zoveel u wil ... Hmmm ...

Dan maar wat gewandeld en geshopt om het "verstand wat te luchten" ... diep inademen ... uitademen ... Tja ... Angst ... het doet wat met een mens ... maar dat uitgerekend voor zoiets kleins ... ach ja ... we kunnen niet terug ... ik ben betrapt ... toch niet de supersterke madame die ik zo graag opvoer ... ik kan er al een héééél klein beetje mee lachen hoor ... we komen er wel!

23:44 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Flupque daar moet je helemaal niet beschaamd over zijn. Een geluk dat je die traantjes hebt. Hoe zou je anders die druk van de ketel krijgen? Straffe madam, dit is net je sterkte!

PS: laat ze je wonde maar extra goed opvolgen, beter een keer te veel dan te weinig

Gepost door: tania | 04-12-08

*** Dat is helemaal niks om beschaamd over te zijn..Denk je echt dat ik geen traantjes heb gelaten ?? Een man mag niet huilen zeggen ze dan nog..Ik heb ook mijn emoties en ben ook niet zo stoer..Ook bang voor infecties en al..Dus ....
Gewoon rustig verderdoen zoals je bezig bent en je zal er wel komen..Met en zonder traantjes.Maakt niet uit....

Heel fijne donderdag gewenst ..
Lieve groetjes

Gepost door: illness | 04-12-08

heel oke hoor! hé meid, haal dat schaamrood maar van je wangen hoor! nergens voor nodig! en zeker niet vergelijken met mij! nergens goed voor, is ook heel iets anders! af en toe die traantjes laten stromen is broodnodig, stel je voor dat die kanaaltjes verstopt zouden raken, nog een probleem er bij! en weet niet of het voor jou ook geldt, maar ik vond de lieve opvang toch wel deugddoend voor een keer!
en weet je, zo'n wonde moet je écht wel goed verzorgen hoor! en liever een keer te veel dan te weinig, daar zijn die mensen voor, toch?
en zoals ze tegen mij zeiden toen ik eens wat minder sterk was, 'je kwetsbaarheid laten zien maakt je juist nog sterker!'
liefs
tricky

Gepost door: tricky | 04-12-08

Goede avond Bij twijfel altijd raad vragen,er is geen enkele stomme vraag,als het om je gezondheid gaat!
Ik wens je een goede genezing van ALLE wonden.

Gepost door: Ma Elly | 04-12-08

Ik heb op het witbord op mijn werk geschreven.
Het is makkelijk om me sterk voor te doen, maar het kost me handevol moed om me kwetsbaar op te stellen....
Je gevoelens laten zien, je angsten toelaten maakt je net sterk...Meid, wat je de laatste maanden hebt ondergaan is niet niets hé...logisch dat die traantjes eens komen.

Een dikke knuffel

Gepost door: Wenneke | 04-12-08

Niks mis ... ... met die traantjes hoor!

Kan soms zelfs een serieuze opluchting betekenen ...

Laat je maar goed verzorgen!

Knuf

Gepost door: GI Sanne | 05-12-08

Je hoeft je niet te schamen voor je tranen Flupque. Het is toch niet meer dan normaal na alles wat je meemaakt dat er tranen komen.
Laat ze soms maar vloeien en dan kan je daarna weer verder.
Liefs

Gepost door: Elly | 05-12-08

Dag Flupque Je hoeft je echt niet te schamen hoor en voor ons hoef je je niet altijd voor te doen als die straffe madam. Ik laat mijn traantjes ook soms nog eens onbedaarlijk lopen en wat ik heb is dan nog niets in vergelijking met jou. Ik voel dat ik na mijn rugoperatie en -revalidatie niet meer dezelfde ben als voorheen. Ik kan zoveel dingen niet meer en dan word ik opstandig en zijn die tranen er ook. Maar daar op de berg weten ze ook wel dat je zoveel angsten hebt en ik vind dat ze je goed hebben opgevangen. Je angsten kun je op verschillende manieren uiten en als dat met tranen is, dan is dat zo. Mij hebben mijn ouders vroeger nooit verteld dat ik niet mocht huilen omdat dit niet stoer is...en als ik ze voel opkomen zal ik ze ook niet echt verdringen, ook al is er publiek bij.
Ik hoop dat het nu al iets beter met je gaat en dat je blij bent dat er terug verpleegsters zijn die je wonde verzorgen. Het is echt niet normaal dat je dat zelf moet doen als het gaasje nog in de wonde vastgeplakt zit!
Veel sterkte en liefs!

Gepost door: Veerle | 05-12-08

... Zelfs de dappersten en sterksten onder ons moeten eens een traantje laten,... en dat is zeker geen teken van zwakte...

Soms is het gewoon allemaal teveel,... en dan komen de traantjes,.... laat ze maar komen...

knuffel

Gepost door: me, myself | 05-12-08

dat is heel gewoon als je daar een traan voor laat. Je lichaam maakt ook nogal wat mee en nu sta je er alleen voor..En net nu zag het er minder goed uit voor je. Fijn dat je meteen naar de pl chirurg kon en er nu naar gekeken is.. Dan ben je toch al een stuk geruster nu... Laat die tranen maar komen , dat moet ook. Dat is beter dan opkroppen...

Gepost door: Anita | 05-12-08

Voor mij blijf je de sterke dame, zoals ik je vanaf het begin had ingeschat.
Ik deel de mening van iedereen hier, schaamte is totaal misplaatst! Reden genoeg had je om je ongerust te maken en de arts aan zijn jas trok.
Ik ben heel blij dat het zorgen om niets waren, dus geniet ervan zonder enige vorm van gêne of schaamte!

Gepost door: rikkert | 05-12-08

*** Kom je even een heel fijne zondag wensen..

Lieve groetjes

Gepost door: illness | 07-12-08

Even zie je het niet meer zitten

en wordt het je teveel.

Je hoofd rustend op je armen

vliegt alles je naar de keel.



Laat maar komen het verdriet

het moet er toch een keertje uit.

Huil je maar even helemaal leeg

want steeds de sterkste zijn

redt zelfs de dapperste niet.



Je krijgt weer wat adem

en gaat weer door waar je gebleven bent.

Want zelfs de allersterksten hebben

wel eens een zwak moment.

Gepost door: Annick | 09-12-08

De commentaren zijn gesloten.