23-12-08

Puzzelstukjes ...

Op de bestralingsafdeling vind je overal puzzels ... ik heb nog niemand werkelijk zien puzzelen ... maar toch krijgen ze langzaam maar zeker vorm. Ik heb vandaag terwijl ik wachtte op een controle van de dokter ook wat meegepuzzeld. Ik vond het wel iets hebben, de symboliek van de lotgenoten en hun familie ... allemaal mee aan het werk om onze complexe puzzel weer vorm te geven ... wijzelf die een beetje als puzzelstukjes uit elkaar zijn gevallen ... alle dokters, verpleging, vrienden en familie die elk met hun stukjes komen aan zetten. Ik vraag me af welk beeld we gaan zien als ie afgeraakt ...

Van de bestralingen heb ik weinig last. Net als Sanne vind ik het best wel "heilzaam" zo'n dagelijks uitstapje. Je bent buiten ... even weg van mijn soms luidruchtige (lol) huishoudentje en het gemopper van ... Ach ja, Kerstsfeer hè :))

Ik sneeuw soms wel eens. Ik mag namelijk al bijna twee maand niet meer baden en het vieze gevoel (post-tandarts-gevoel) van de huid van mijn nieuwe borsten (de zenuwen moeten nog nieuwe banen maken) maakt dat ik mij bij het douchen beperk tot een héél zacht kattenwasje ... De sneeuw is volgens mij, het loskomen van de dode huidcellen door de straaltjes ... best wel grappig eigenlijk ... en dan nog geen witte Kerst haha!

Mijn buikwonde (diep flap operatie) wil ondertussen maar niet genezen ... het begon nu ook een beetje pijnlijk te worden en ik ben dan maar naar mijn huisarts getrokken. Had ik beter veel eerder gedaan. Ik vond er niet alleen een luisterend maar ook een zorgend oor. Ze vindt het ook onaanvaardbaar dat een wonde zolang open blijft. We gaan nu proberen met zuurstofwater te ontsmetten en een laagje flammazine. Ik ga volgende week zeker nog eens terug. Ik wacht niet meer zolang ... En bij deze mijn nieuwe voornemen voor 2009: bij ongerustheid naar mijn dokter ... desnoods naar meerdere .. tot ik een antwoord heb op mijn vragen ... tot mijn bezorgdheid wordt weggenomen! Ik wens het jullie allemaal toe! Allez in eerste instantie wens ik iedereen een doktervrij jaar hè :))

Morgen en overmorgen wordt het weer lekker druk. Zoonlief is morgen jarig ... overmorgen Kerstfeest 1 bij ons en zondag Kerstfeest 2 ... ook bij ons ... allez op restaurant hèhè

Maw alvast een ...

Prettig Kerstfeest!!!!

16:37 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

16-12-08

prévalidatie ...

Prévalidatie! Ja Claudine ... wat een prachtige term! Ik pik 'm :) IK PREVALIDEER OOK ... allez dat hoop ik ... Ik was al een tijdje over dit postje aan het nadenken en ook tijdens het schrijven van vorige postjes wou ik al schrijven over "revalidatie" ... maar ik mocht van mezelf de term nog niet gebruiken ... want ok laat ons eerlijk zijn, de revalidatie an sich zal nog even op zich laten wachten. Maar toch ... we zijn al een beetje bezig hè, zowel op lichamelijk als op geestelijk vlak.

Ik weet niet of het jouw "prévalidatiepostje" was Claudine ... ik ben zo'n warhoofd ... en vraag me niet of het aan de chemo ligt lol ... ik herinner het mij alleszins al niet anders :)) ... maar BOEM!!! Er is weer zo'n ballon ontploft. Ontploffen er bij jullie ook soms ballonnen? Het zal misschien juist aan die warrigheid liggen, maar ik heb er wel vaker last van. Ballonnen gevuld met emoties van blijdschap, angst, verdriet, hoop of gevuld met ervaringen van alle dag ... BOEM! Daar staan ze dan ... en jij klaarwakker door de knal op de eerste rij.

Het was een goede ballon hoor! Een "HEY! Heb je al gezien hoeveel je alweer kan"-ballon. En ja het is waar. De operatie is nog maar een maand en een half geleden. Ik voel nog zo goed waar ik toen stond op lichamelijk en geestelijk vlak ... Maar het is waar. IK KAN terug mooi rechtop staan! GEEN ODE meer aan Napoleon, de armjes hangen netjes naast mij. IK KAN terug in snel tempo naar bus, winkel ... marcheren! IK DOE alweer een aardig deel van het huishouden. IK KAN aan bijna alle hoge planken in mijn kast! ER HOEFT niemand meer als extra hulp te blijven logeren omdat ik te weinig uit de voeten kan.

Ok, nog geen rozengeur en maneschijn ... Ik zal nog niemand mijn operatie warm aanbevelen. Tijd mag dan alle wonden helen, zover sta ik toch nog niet. Want af en toe sta ik ook nog wel eventjes krom omdat mijn buikwonde trekt ... welke er niet meer zo vies uitziet, maar toch nog verre van genezen lijkt . Af en toe imiteer ik Napoleon nog wel eens, als ik mijn armen iets te nadrukkelijk op mijn zij voel drukken. Mijn bovenarmen zijn alle twee aan het opzwellen door lymfoedeem. En mijn grootmoeder moet nog wel dagelijks komen helpen ...

Maar toch ... IK PREVALIDEER! En ik ben er fier op. Fier op elk stukje zelfstandigheid dat ik verover ... ook al weet ik dat ik nog niet aan het afdalen ben ... ik klim verder en geniet van het vlakkere stuk!

20:59 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

10-12-08

Body art


Ze staan er. De puntjes, streepjes en kruisjes die de radiologische wijzen de weg moet tonen naar de cellen waarvan men vermoedt dat er eventueel wel eens een paar zouden kunnen zijn die overgelopen zijn naar de vijand. In tijden van oorlog zouden zo'n missies zeer streng veroordeeld worden. In de strijd tegen kanker heet dat anders. In dit geval zou het "dom" zijn om nu we toch al zoveel troepen van de vijand hebben vermorzeld, een kans te laten liggen om ... De "collateral dammage" of hoe noemen ze dat ook alweer ... ach ja. We vertrouwen de wijzen en net als bij de lijst bijwerkingen van de chemo. Net zoals bij de rits eventuele neveneffecten van de bestrijders van de bijwerkingen van de chemo. Om nog niet te spreken van de bijsluiters die horen bij de verzachtende pilletjes en zalfjes om de neveneffecten van de bestrijders van de bijwerkingen van de chemo ... euh ... ja dus vooral te negeren en gewoon verder te stappen. Stappen naar de bus, naar de bunker en terug naar huis. 25 keer. Vanaf nu elke dag dezelfde routine met uitzondering van weekends, feestdagen en een vreemde vrijdag (personeelsfeestje voor de feestdagen?).


Maar vandaag toch weer even aangenaam verrast door een wijze. Mijn radiologische wijze. Daar stond ze na de tekenles ... spontaan ... Hoe het met mijn buikwonde ging. Dat siert mensen nu eens zie. Ze zien dagelijks hoeveel patienten in de kankerbestrijdingsfabriek van den berg? En toch had ze mijn verhaal niet alleen onthouden, maar was ze toen ze de kunstenaars aan het werk zag gestopt met haar bezigheden om eventjes te komen informeren. Met zo'n wijzen kan je toch niet anders dan je blindelings overgeven aan hun strijdplannen ...

21:22 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-12-08

Kracht ... Onmacht ... Verdriet ... Liefde

 

Afscheid

 

P691251-bc81ba70d70ffe76eb2dffc2e099a6c4

 

Volgde de link via andere blogjes reeds vaker ... Ik wou mij afschermen van het verhaal van deze sterke kerel en zijn ongelofelijke familie ... Het is zo confronterend. Zo echt. Eerlijk. Herkenbaar. Ik bleef jullie toch volgen... Dit is toch zo verdomd moeilijk. Er zijn geen woorden voor... alleen (voorlopig) tranen...

13:57 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-12-08

Beschaamd ...

Het rood staat nog een beetje op mijn wangen gebrand ... Het was me wel het dagje. Ja Tricky, bij mij vloeiden er ook traantjes op den berg. Maar als ik jouw blogje vandaag lees ... ik had de mijne toch maar beter verbeten.

Ik ben eigenlijk geen huilebalkje ... woede, vermoeidheid, verdriet dagen mijn waterlanders wel eens uit, maar meestal duw ik die toch wat weg. Ik ben graag sterk. Ik huil niet graag en al zeker niet en publique. Als er dan toch een sombere bui hangt, kruip ik liever in een hoekje, lekker warm ondergeduffeld ... dan laat ik me soms wel eens helemaal gaan ... tot al mijn zieligheid mij uitput en ik mij dankzij weldoende rust hopelijk in een positievere stemming voel ontwaken.

Vandaag voelde ik ze al de traantjes ... ze zaten daar, klaar in hun kliertjes. Samen met wat humeurigheid, ongeduld en een paar andere demonen, maakten ze de dienst uit. Na het douchen, moest ik vandaag voor de eerste keer mijn wonde zelf verzorgen. De verpleegsterkes moeten niet meer langskomen. Ik mag het zelf doen van mijn plastische wijze. Maar waar ik daar de vorige dag nog volledig door in extase was geraakt, overviel mij nu machtelosheid en angst. Ik haalde het verbandje weg. Alles lag netjes klaar, naar het voorbeeld van de vorige weken. Maar nu ik zelf mocht dep dep deppen en alleen maar tegen me zelf kon babbel babbel babbelen ... De traantjes prikten. Het gaasje zat vast in de wonde. Kennen jullie dat "shit-gevoel", dat "hier sta ik nu helemaal alleen", dat "net teveel" ... Gaasje toch maar verwijderd. Bloed. Witte sliertjes. Shit. Apathisch op mijn stoeltje in de badkamer zitten. Tja, lang kan je dat niet doen. Dus dan toch maar braaf: dep dep dep ... De traankliertjes op stand-by de huisgenoten vervoegd, gekookt, aangenaam gezelschap was ik niet ... Dan lift van manlief naar den berg. Alvast bij hem mijn hart gelucht over mijn agsten ivm de wonde, mijn ergernissen over de revalidatie ... maar ook al kwamen de gedachten los ... het ventiel zat nog steeds vast.

Automaat vond mijn afspraak niet. Typisch, waarschijnlijk niet goed opgelet tijdens de uitleg over den bunker ... beetje verdwaasd en met een klein hartje toch naar den bunker. Pieker pieker. Verkeerd de afspraak genoteerd? Maar alles bleek ok. Na een verdwaalsessie op radiologie, braaf in de wachtkamer van de bestralingseenheid. Lieve mensen allemaal. Armpjes konden nog niet in de juiste positie, maar het zou zo ook wel lukken. Beetje gescan. Wat gekribbel. Tattoos. En natuurlijk wouden ze best wel eens naar mijn wonde op mijn buik kijken als ik mij daar zo ongerust over maakte. Nu spraken zowel de mond als het gezicht van de assistente boekdelen. Zij had mij gezien net voordat ik langs de plastische was geweest twee weken daarvoor. En toen was de wonde volledig "genezen" op een paar rodere plekjes na. En nu was die over een lengte van meer dan 5 cm open en ... Ze konden het oordeel van de plastische niet in twijfel trekken zeiden ze. Moest toch goed in de gaten gehouden worden zeiden ze. Zeker niet langer wachten moest het erger worden zeiden ze. En, bij het naar buiten gaan duwden ze ook nog een voorschriftje voor extra thuiszorg in mijn handen... Euh ...

Nu moest je geen therapeutische achtergrond hebben om mijn gemoed te peilen. Ik was  volledig in paniek. Mijn verstand was in sneltempo alle scenarios, opties aan het verwerken ... Ander ziekenhuis, second opinion, huisarts ... Ik voelde mij zo hulpeloos. Naar de plastische. Terug naar de plastische. Dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Ik deed mijn uitleg aan de dame aan het onthaal van de reconstructieve heelkunde en moest ze nog niet overtuigd zijn van de noodzaak dat er iemand mijn wonde dringend moest onderzoeken. Daar waren de tranen. De traanklieren waren uit stand-by. Kleutertranen. De onbedaarlijke soort. de dame ging onmiddellijk een dokter zoeken. Even later zat ik huilend op een bedje bij mijn eigen plastische wijze. Gelukkig een hele lieve, geduldige zachtaardige man. Snotterend deed ik hem mijn angsten uit de doeken. Dat de wonde eerst zo mooi aan het genezen was. Dat het nu alleen maar erger leek te worden. Dat ik helemaal geen vertrouwen had dat het ooit ging goed komen. Alles werd opnieuw bestudeerd ... hij zag geen ongewoon genezingsproces. Geen infectiehaarden. Geen reden tot paniek. En hij haalde er nog een wijze bij... En neen hoor ... ECHT GEEN REDEN TOT PANIEK.

En daar zit je dan op een bedje nog wat naschuddend van het wenen. Traantjes die toch nog even naar buiten moeten, produktiefoutje van de kliertjes. Opgelucht. Schaamrood. Wat een drama heb ik opgevoerd ... Gelukkig is iedereen er heel lief over ... Heel normaal hoor mevrouw. Beter een keer teveel te vroeg dan te laat ... Ja, ja ... komt u maar zoveel u wil ... Hmmm ...

Dan maar wat gewandeld en geshopt om het "verstand wat te luchten" ... diep inademen ... uitademen ... Tja ... Angst ... het doet wat met een mens ... maar dat uitgerekend voor zoiets kleins ... ach ja ... we kunnen niet terug ... ik ben betrapt ... toch niet de supersterke madame die ik zo graag opvoer ... ik kan er al een héééél klein beetje mee lachen hoor ... we komen er wel!

23:44 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-12-08

Opgelucht ademhalen :)

... de wonde geneest inderdaad moeilijk, maar voorlopig is er geen reden tot ongerustheid. Het genezingsproces kan nog gemakkelijk een maand duren . Dus dan nog maar eens ter controle bij onze vriend de plastisch chirurg. Zalig hè goed nieuws ...

Morgen ga ik voor het eerst naar "den bunker" ... zoals Tricky het zo mooi verwoordt. Op de bestralingsafdeling (beige pijl kelder lol) zijn de voorbereidingen gepland voor de leuke straaltjes die mijn lijf wil vrijwaren van een al te snelle terugkeer van de monstercelletjes. Ik ben benieuwd ...

21:56 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-12-08

Etter

De wonde op mijn buik geneest maar niet. Maar onrustwekkender: het lijkt met de dag erger te worden. De thuisverpleegster lijkt het tamelijk oninteressant te vinden. Dep dep, babbel babbel en hop het mens staat terug buiten. Nu had ik al wel het geluk dat ik door een afspraak op den berg, onze afspraak moest veranderen en ik een andere dame op bezoek kreeg. Zij maakte zich wel wat zorgen en besloot om de wonde nu dagelijks te laten reinigen. Maar er komt met de dag meer prut tevoorschijn :s Ik hoop dat ik nu zelf niet al te nonchalant ben geweest door mijn vertrouwen in die lieve verpleegsterkes ... heb op aanraden van mijn schoonbroer, al een jodiumvrij ontsmettingsmiddel in huis sinds dit weekend ... misschien lag het aan een allergie ... Ach ja, morgen mag ik op controle. Hopelijk volgen er geen horrorverhalen. Mijn moeder voorspelde mij daarnet aan de telefoon een doemscenario met heropensnijden van de wonden ... en ik ben al zo'n sissy .... heeeeeellep ...

21:50 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |