20-01-09

Vreemd...

Het zijn vreemde dagen.

Soms leuk vreemd. Zoals dit weekend. Lekker op stap met de ccc-madammen. We hebben elkaar gevonden in deze gekte. Overschakelen van het druiligere regenweer op borstreconsructies, terug naar het opklarende weer buiten en hop weer verder over relaties en seksualiteit met/na kanker. Van wensballon naar vingervlugge reactiespelletjes. Ook al zijn we allemaal anders, ik denk dat we er allen op onze manier iets hebben kunnen bijdragen aan een verwerking van onze ziekte. Bovenal het was plezant!

Minder leuk was dan mijn zogenaamde bestralingspijn aan mijn borstkas. Toen het allemaal niet langzaam aan beter begon te worden ondanks de verschillende pilletjes en siroopjes van de huisarts, begon het mij al wel te dagen dat ze een verkeerde diagnose had gesteld. Het is nu dus een bronchitis. Tien dagen antibiotica. Ik hoop dat ik de ccc-ertje niet heb besmet :s

Maar een bronchitis is zo vreemd nog niet hoor ik jullie denken. Nee :) jammer genoeg niet. Maar de stilte waarin ik nu momenteel als een soort luxueus hersteloord aan het bloggen ben ... die is behoorlijk bevreemdend. Manlief bleek namelijk ook al besmet toen ik zondag terug in ons huisje kwam. En na een heel vermoeiende maandag, hebben manlief en ik moeten vragen aan mijn ouders om de kids op te vangen. Nu, de rust doet echt wel deugd. En je kunnen focussen op je zelf ook. Maar toch, het is lang geleden dat ik echt eens gewoon kon rusten, ik moet het nog wat gewoon worden lol.

En dan was het vandaag ook mijn laatste dagje op de bestralingsafdeling. Was eigenlijk de mens niet om nog tot ginder te sukkelen. Maar het idee dat het nu de laatste keer was hielp me toch tot ginder. Ik zal ze toch wel een beetje missen mijn dagelijkse busuitstapjes naar den berg. Laatste portie straaltjes. Laatste portie advies van de verpleegkundige (sterker zalfje voor mijn rode huidje). Papiertjes mee voor de mutualiteit. En een afspraak voor binnen twee maand bij mijn wijze. "Het beste hè mevrouw!"

Gek hè :) Nu ben ik twee maand gewoon thuis. Gewoon. Zonder afspraken. Zonder behandelingen. Zonder (allez binnenkort toch lol) zalfjes, siroopjes, medicamentjes allerlei.

Ik denk dat ik een beetje begin aan te voelen wat ze bedoelen met het "gat" waarin je valt na je behandelingen, ook al weet ik dat er voor mij nog een operatie aan de eierstokken aankomt. Ook al weet ik dat ik in april mee mag gaan revalideren. Het zal toch een bijzondere tijd worden.

17:12 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

Ja, dat gat... dat fameuze gat... Ineens vallen de behandelingen weg en voel je een leegte, beetje machteloos afwachten... Bah, maar straks als de kids je huis weer onveilig maken gaat het hopelijk wel weer wat beter.

Verzorg je ondertussen goed en probeer van de rust te genieten, binnen korte tijd mis je die rust vast...

Gepost door: rikkert | 20-01-09

Hoi Flupque,

Jullie hebben duidelijk genoten van dat weekendje weg, heb hier liggen te watertanden, moet fantastisch zijn zo onder lotgenoten !!
Ben blij dat je van je bestralingen bent verlost. Ik had dat ook na mijn bestralingen, zo van .... en nu !!! Was ook bang voor het zwarte gat, ben toen ook in april revalidatie gaan volgen, en we komen nu nog elke 3 maanden samen. Die revalidatie is echt een aanrader,dat gaat je goed doen. Ik heb nu pas na mijn borstreconstructie en bijbehorende operaties de klop van de hamer gekregen, ben nu bezig bij een héél lieve psychologe
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | 20-01-09

*** Rust kan echt deugd doen dus profiteer ervan zolang het kan..
Heel veel beterschap gewenst
Lieve groetjes

Gepost door: Illness | 21-01-09

het beruchte gat Het is inderdaad een beetje wennen als de behandeling gedaan is en de medische structuur en regelmaat weg valt... wat het meest frustreert, vond ik toch, is dat iedereen nu denkt dat het 'gedaan is'... dat je je er nu maar eens moet overzetten en verder gaan met je leven,... alleen is dat sommige dagen gemakkelijker gezegd dan gedaan, .... maar je komt er wel hoor,... probeer te genieten van de herwonnen energie en vrijheid (niet meer gebonden zijn aan medische afspraken)...

Gepost door: me, myself | 21-01-09

Zover ben je al .. Dag flupque, allez, het einde van de bestralingen, zal ik maar proficiat zeggen? en dat fameuze zwarte gat daar hoor ik overal over praten, het is er, ik denk er ook al aan, nog vijf bestralingen en dan ???
alleen de pillen nog ..
maar kop op! we zijn survivers! en we laten elkaar niet los hé!

heel veel liefs!

Gepost door: Claudine | 22-01-09

hey meid,
hoop dat je al wat beter bent intussen... en dat je genoten hebt van de 'kids-loze' rusttijd!
en dat je die verdiende champagne al hebt kunnen drinken... anders... staat er bij mij een glaasje koud, kom maar es af!
knuf
tricky

Gepost door: tricky | 22-01-09

de laatste straaltjes gedaan.. en inderdaad dat lege gat komt eraan... wapen je er op voorhand voor, zoek een leuke (niet te vermoeiende) hobby, lees een boek... enfin doe nieuwe dingen die de leegte opvullen.. sterkte..

Gepost door: Annick | 22-01-09

Hoe is het ondertussen met je hoest?

Geen dagelijkse afspraakjes meer op den berg...maar tijd...veel tijd voor JEZELF!
Ge komt er wel!

Gepost door: Wenneke | 22-01-09

Hoi Flupque,

ik kom je eventjes een dikke knuffel brengen, nog een fijne avond verder
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | 25-01-09

Genieten Gewoon nu even genieten. Jezelf toelaten te rusten en de heropbouw al wat te starten ...

Knuf

Gepost door: GI Sanne | 27-01-09

geniet van de rust, het zal je goed doen,. Voor je het weet zit je weer op de berg...
Intussen beterschap voor jullie

Gepost door: Anita | 28-01-09

*** Alles een beetje in orde daar hoop ik ??
Heel fijne woensdagavond
Groetjes

Gepost door: Illness | 28-01-09

De commentaren zijn gesloten.