29-01-09

Spiegels...

Het is weinigen gegeven, het onverschillig blijven onder de keurende blik van de spiegel. Het is dan ook zo'n wispelturig ding. Er zit wel degelijk een betoverd of betoverend wezen in. Hun magie wordt in vele verhalen, sprookjes en legendes geroemd. Maar ze waarschuwen ons ook voor hun gevaren. Wie was die Griekse knapperd ook alweer die verliefd werd op het beeld in het water? De boze stiefmama verslaafd aan haar verwelkende schoonheid.

Maar die gevaren hebben nooit in mijn spiegel gezeten. Soms is hij lief. Krijg ik een goedkeurend knikje. Vaak bracht hij ook wanhoop. Vooral spiegels in veel te nauwe pashokjes zijn al wel eens vaker nors. Soms ook de mooie helder verlichte spiegels in kapsalons, waar we tergend langzaam soms een haarcoupe zien verschijnen die allesbehalve aan onze hoge (total make-over lol) verwachtingen lijkt te voldoen. Dan heb je ook de weerspiegeling van de foto. Oei. Ben ik dat dan? Sta ik zo in de wereld? Soms word ik dan een beetje triest van zo weinig fotogeniekheid. Zo'n confronterende slag in het gezicht. Of de al dan niet gewild opgezochte blik in de weerspiegeling van de ruit ... Erger soms nog de spiegels in de ogen van anderen. De mensen die ons koesteren, de kenissen, de onbekenden op straat ... ze zijn moeilijk te lezen die spiegels.

Ze zitten echt overal verscholen. Ze zijn er altijd. Dagelijks tientallen keren. Onbewust. En dan BANG. Een klap in je gezicht van zo'n spiegel. Zo ging het ook op een feestje. Mijn haartjes waren terug beginnen groeien na mijn operatie. En toen er zich een voorzichtig haardosje had gevormd, besloot ik dat de pruikjes, sjaaltjes en mutsjes konden opgeborgen worden. Hopelijk voor altijd. En dan was er dat personeelsfeestje van manlief. Mijn spiegel vond het wel ok zo, met wat extra make-up rond de oogjes, een leuk kettingkje ... Manlief vond het oke. Maar mijn oma kwam babysitten. Zij had het van in het begin héél moeilijk met de "kaalslag". Ze snapte niet hoe ik bij het begin van de chemo, nog voordat al mijn haar zelf het hazepad koos, liever de kapper alles liet kortwieken. Zo lang mogelijk profiteren van dat haar. En nu dat het eindelijk terug was, zo lang mogelijk profiteren van die pruik. Mmm. Haar strenge spiegel kon ik niet onder ogen komen. Dus de pruik netjes opgekapt en de auto in. Weer twijfel in de autospiegel. Wel mooi met dat pruikje. Een hele rit om te piekeren. Aan. Uit.

Uit. De pruik had haar dienst bewezen, de sjaaltjes en de mutsjes. Voor de buitenwereld toch wat ijdelheid aan de dag leggen. Maar ik had haar nu. Deze kortharige vrouw ben ik. Vroeger moest ik ook niet meedoen aan miss België. Bij een vroegere kappersramp was er ook geen pruik.

En dan kom je binnen op de receptie. Net een spiegelzaal lol. Nadat iedereen zijn handje of kusje had gekregen, sta je daar dan. Champagne in de ene hand, hapje in de andere. Het ene oor bij gesprek links en het andere rechts. Bang. Ongevraagd kijk je plots in een levensgrote spiegel. Eigenlijk een wonder dat ik mezelf al niet sneller zag, maar ja ik was dan ook druk bezig met mezelf. Wat denken de mensen van mij nu. Zie ik "ocharmes" in de ogen? Maar daar stond ik dus een paar meter verder nog eens. Maar dan anders. Ik voelde me wel tamelijk oke. Maar die andere ik. Dat was toch nog wel even schrikken. Echt wel kort dat haar. En ondanks jurkje, make-up en kettingkje, toch wel heel "mannelijk"? Nee, "onmenselijk" bijna. Rare confrontatie van dat kleine beetje zelfzekerheid, dat kleine beeldje van toch wat vrouwelijkheid met dat beeld in die spiegel. Had ik toch maar beter ... ? En wat doet zo'n gek mens dan? Rondkijken naar de kapsels van de andere dames. Tja, die ene vrouw daar. Die heeft toch ook eigenlijk een echt pruikenkapsel. Misschien had ik toch nog maar beter ... Waardoor ik plots denk aan die ene collega waar de vrouw ook kanker van heeft. Dus vraag ik aan manlief of D. ook komt vanavond. Waarop hij mij meewarrig wijst op een dame die ik even tervoor de hand had geschud. De dame met het pruikenkapsel. "Ik vond het al zo vreemd dat jullie niet even bleven babbelen." Cortisone en pruiken ... het doet wat met een mens. 

En toch. Soms verbaast de spiegel ook door zijn mildheid in moeilijke tijden. Wanneer de angst voor tranen groot is. Bij het openen van de ogen, het trotseren van het nieuwe beeld, wanneer de lange haren allemaal op de grond liggen. Wanneer zelfs de stekeltjes overal te vinden zijn, behalve ... Wanneer de dokter vraagt of je tevreden bent met je reconstructie en je voor de eerste keer zelf durft kijken.

En eigenlijk besef ik nu hoe dankbaar ik ben voor een toch wel heel belangrijk geschenk in mijn leven. Ik weet niet goed wie ik moet bedanken, mijn ouders, familie, het lot ... maar toch bedankt voor dat zelfbeeld van me. Het zit wel goed met dat zelfbeeld. Ik ben soms wat onzeker, wat ontevreden, wat triest ... maar uiteindelijk diep vanbinnen ben ik een tevreden mens los van de spiegels om me heen! Zelfs nu.

09:41 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

Commentaren

wat mooi! wat een ongelooflijk prachtig stukje heb je hier neergeschreven Flupque, en hoe! echt knap hoe jij kan schrijven joh! en zo heel waar, en raak! die spiegels... ja, ik heb ze in mijn leven lang gemeden, want ik had niet zo'n best zelfbeeld, hihi! gelukkig is dat hersteld want het is inderdaad een stevige allernoodzakelijkste basis die je nodig hebt om alle spiegels om je heen te kunnen trotseren... blij voor je dat er bij jou die stevige basis is kunnen groeien, waarop je ook nu kan terugvallen... zodat je jezelf diep in de ogen kan kijken in de spiegel, en je weet 'ik ben oké, helemaal oké!!'
ik heb je graag meid!
tricky

Gepost door: tricky | 29-01-09

mooi! jij zou boeken kunnen schrijven, daar nooit aan gedacht?
ben blij dat je je goed voelt, ondanks soms kritische spiegels, daar kijken we toch gewoon doorheen? ..!

veel liefs,
Claudine

Gepost door: Claudine | 29-01-09

Prachtig hoe jij de emotie van het moment omschrijft... krijg er rillingen van...

Gepost door: Annick | 29-01-09

*** Wat heb je je emoties prachtig en ontroerend geschreven..Blijf gewoon jezelf.

Heel fijne donderdag
Groetjes

Gepost door: Illness | 29-01-09

Touché Jij beschrijft hier perfect de demonen die met mij aan het vechten zijn de laatste dagen. Heb gisteren officieel de muts en pruik afgeworpen. Het doet wat met een mens.

Laat me even een spiegel voor je zijn .. je bent een mooie vrouw!

Liefs

Gepost door: GI Sanne | 29-01-09

Hoi Flupque,

krijg er rillingen van als ik dat allemaal lees, amai jij verwoord het zo mooi, al je emoties, inderdaad die spiegels heb ik ook dikwijls gemeden, vooral toen ik aan de chemo was, héél opgewollen van de cortisonen en geen haar meer, vond mezelf toen vreselijk, maar nu durf ik weer in de spiegel te kijken en te denken : ik mag er best zijn, nog een fijn weekend
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | 30-01-09

Sterk! Dat je schrijverstalent hebt...dat bewijs je hier weer maar eens! Je verwoordt de dingen echt zo mooi...zo authentiek
Dat je een prachtvrouw bent...neem dat maar van mij aan...
Spiegels...ik had vaak een haat-liefde verhouding met ze...Maar ook mijn zelfbeeld zit weer helemaal goed! Na de behandeling heeft het me effe gekost...maar als ik nu in de spiegel kijk en ik zie de pretlichtjes in mijn ogen...dan weet ik "Wen, je bent de moeite waard!"...(net zoals de andere 5 ccc'ers ;-) )

Gepost door: Wenneke | 31-01-09

zo heb ik dat nog niet bekeken....Ik spiegel mezelf ook niet zo vaak. Meestal smorgens om mijn haar te kammen..en dan niet meer...erg hé

Gepost door: Anita | 01-02-09

Ik heb daar niet veel aan toe te voegen, dit zo treffende en herkenbare verhaal is zo onnoemelijk mooi verwoord.
Dankjewel!!!

Gepost door: rikkert | 02-02-09

kwam eens kijken hoe het hier met jou gaat..

Gepost door: Annick | 05-02-09

Hoi flupque,

ik kwam even kijken hoe je met je gaat, ik wens je een fijn weekend toe
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | 06-02-09

en ik maar zagen en jij hebt het ook al zo moeilijk. Dat van die tas koffie vergeet ik niet hoor, als het verder is gaan we toch gewoon met z'n allen eens naar zee uitwaaien, moet toch te doen zijn he, afspreken met enkele lotgenoten?

Gepost door: Claudine | 07-02-09

De spiegel Je zal maar moeder zijn van een lieve dochter die het gevecht met die klote kanker al zoveel jaren moet ondergaan .
Met alle door jou zo perfect verwoorde moeilijkheden,kan ik alleen maar zeggen ,jij hebt een juiste kijk op die "SPIEGEL"
Dag ,verzorg je verder goed ,en ga de spiegel te gemoed.
Je bent het waard!!

Gepost door: Ma Elly | 08-02-09

Flupque, dit is het prachtigste stukje wat ik ooit op een blog las...
Ik wil je er zelfs voor danken!
Blijf in jezelf geloven; blijf zoals je bent!
Dikke knuffel

Gepost door: Lucretia | 08-02-09

*** Hey , hey..Waar ben je ???
Kom je even een fijne dinsdag wensen

Lieve groetjes

Gepost door: Illness | 10-02-09

wat een spiegel... hoi flupque, via tricky hier gekomen en even een stuk gelezen in je blog... geweldig meid.. hou je eigenwaarde vast, twijfelen mag, natuurlijk.. maar blijf terugkomen bij jezelf.. en dat doe je ... overigens een heel herkenbaar verhaal..
grts

Gepost door: frieke | 11-02-09

Hoi flupque,

Ik kwam eens kijken hoe het met je gaat en je een dikke knuffel brengen, want heb het gevoel dat je die kan gebruiken
groetjes Sabine

Gepost door: sabine | 11-02-09

De commentaren zijn gesloten.