29-01-09

Spiegels...

Het is weinigen gegeven, het onverschillig blijven onder de keurende blik van de spiegel. Het is dan ook zo'n wispelturig ding. Er zit wel degelijk een betoverd of betoverend wezen in. Hun magie wordt in vele verhalen, sprookjes en legendes geroemd. Maar ze waarschuwen ons ook voor hun gevaren. Wie was die Griekse knapperd ook alweer die verliefd werd op het beeld in het water? De boze stiefmama verslaafd aan haar verwelkende schoonheid.

Maar die gevaren hebben nooit in mijn spiegel gezeten. Soms is hij lief. Krijg ik een goedkeurend knikje. Vaak bracht hij ook wanhoop. Vooral spiegels in veel te nauwe pashokjes zijn al wel eens vaker nors. Soms ook de mooie helder verlichte spiegels in kapsalons, waar we tergend langzaam soms een haarcoupe zien verschijnen die allesbehalve aan onze hoge (total make-over lol) verwachtingen lijkt te voldoen. Dan heb je ook de weerspiegeling van de foto. Oei. Ben ik dat dan? Sta ik zo in de wereld? Soms word ik dan een beetje triest van zo weinig fotogeniekheid. Zo'n confronterende slag in het gezicht. Of de al dan niet gewild opgezochte blik in de weerspiegeling van de ruit ... Erger soms nog de spiegels in de ogen van anderen. De mensen die ons koesteren, de kenissen, de onbekenden op straat ... ze zijn moeilijk te lezen die spiegels.

Ze zitten echt overal verscholen. Ze zijn er altijd. Dagelijks tientallen keren. Onbewust. En dan BANG. Een klap in je gezicht van zo'n spiegel. Zo ging het ook op een feestje. Mijn haartjes waren terug beginnen groeien na mijn operatie. En toen er zich een voorzichtig haardosje had gevormd, besloot ik dat de pruikjes, sjaaltjes en mutsjes konden opgeborgen worden. Hopelijk voor altijd. En dan was er dat personeelsfeestje van manlief. Mijn spiegel vond het wel ok zo, met wat extra make-up rond de oogjes, een leuk kettingkje ... Manlief vond het oke. Maar mijn oma kwam babysitten. Zij had het van in het begin héél moeilijk met de "kaalslag". Ze snapte niet hoe ik bij het begin van de chemo, nog voordat al mijn haar zelf het hazepad koos, liever de kapper alles liet kortwieken. Zo lang mogelijk profiteren van dat haar. En nu dat het eindelijk terug was, zo lang mogelijk profiteren van die pruik. Mmm. Haar strenge spiegel kon ik niet onder ogen komen. Dus de pruik netjes opgekapt en de auto in. Weer twijfel in de autospiegel. Wel mooi met dat pruikje. Een hele rit om te piekeren. Aan. Uit.

Uit. De pruik had haar dienst bewezen, de sjaaltjes en de mutsjes. Voor de buitenwereld toch wat ijdelheid aan de dag leggen. Maar ik had haar nu. Deze kortharige vrouw ben ik. Vroeger moest ik ook niet meedoen aan miss België. Bij een vroegere kappersramp was er ook geen pruik.

En dan kom je binnen op de receptie. Net een spiegelzaal lol. Nadat iedereen zijn handje of kusje had gekregen, sta je daar dan. Champagne in de ene hand, hapje in de andere. Het ene oor bij gesprek links en het andere rechts. Bang. Ongevraagd kijk je plots in een levensgrote spiegel. Eigenlijk een wonder dat ik mezelf al niet sneller zag, maar ja ik was dan ook druk bezig met mezelf. Wat denken de mensen van mij nu. Zie ik "ocharmes" in de ogen? Maar daar stond ik dus een paar meter verder nog eens. Maar dan anders. Ik voelde me wel tamelijk oke. Maar die andere ik. Dat was toch nog wel even schrikken. Echt wel kort dat haar. En ondanks jurkje, make-up en kettingkje, toch wel heel "mannelijk"? Nee, "onmenselijk" bijna. Rare confrontatie van dat kleine beetje zelfzekerheid, dat kleine beeldje van toch wat vrouwelijkheid met dat beeld in die spiegel. Had ik toch maar beter ... ? En wat doet zo'n gek mens dan? Rondkijken naar de kapsels van de andere dames. Tja, die ene vrouw daar. Die heeft toch ook eigenlijk een echt pruikenkapsel. Misschien had ik toch nog maar beter ... Waardoor ik plots denk aan die ene collega waar de vrouw ook kanker van heeft. Dus vraag ik aan manlief of D. ook komt vanavond. Waarop hij mij meewarrig wijst op een dame die ik even tervoor de hand had geschud. De dame met het pruikenkapsel. "Ik vond het al zo vreemd dat jullie niet even bleven babbelen." Cortisone en pruiken ... het doet wat met een mens. 

En toch. Soms verbaast de spiegel ook door zijn mildheid in moeilijke tijden. Wanneer de angst voor tranen groot is. Bij het openen van de ogen, het trotseren van het nieuwe beeld, wanneer de lange haren allemaal op de grond liggen. Wanneer zelfs de stekeltjes overal te vinden zijn, behalve ... Wanneer de dokter vraagt of je tevreden bent met je reconstructie en je voor de eerste keer zelf durft kijken.

En eigenlijk besef ik nu hoe dankbaar ik ben voor een toch wel heel belangrijk geschenk in mijn leven. Ik weet niet goed wie ik moet bedanken, mijn ouders, familie, het lot ... maar toch bedankt voor dat zelfbeeld van me. Het zit wel goed met dat zelfbeeld. Ik ben soms wat onzeker, wat ontevreden, wat triest ... maar uiteindelijk diep vanbinnen ben ik een tevreden mens los van de spiegels om me heen! Zelfs nu.

09:41 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

20-01-09

Vreemd...

Het zijn vreemde dagen.

Soms leuk vreemd. Zoals dit weekend. Lekker op stap met de ccc-madammen. We hebben elkaar gevonden in deze gekte. Overschakelen van het druiligere regenweer op borstreconsructies, terug naar het opklarende weer buiten en hop weer verder over relaties en seksualiteit met/na kanker. Van wensballon naar vingervlugge reactiespelletjes. Ook al zijn we allemaal anders, ik denk dat we er allen op onze manier iets hebben kunnen bijdragen aan een verwerking van onze ziekte. Bovenal het was plezant!

Minder leuk was dan mijn zogenaamde bestralingspijn aan mijn borstkas. Toen het allemaal niet langzaam aan beter begon te worden ondanks de verschillende pilletjes en siroopjes van de huisarts, begon het mij al wel te dagen dat ze een verkeerde diagnose had gesteld. Het is nu dus een bronchitis. Tien dagen antibiotica. Ik hoop dat ik de ccc-ertje niet heb besmet :s

Maar een bronchitis is zo vreemd nog niet hoor ik jullie denken. Nee :) jammer genoeg niet. Maar de stilte waarin ik nu momenteel als een soort luxueus hersteloord aan het bloggen ben ... die is behoorlijk bevreemdend. Manlief bleek namelijk ook al besmet toen ik zondag terug in ons huisje kwam. En na een heel vermoeiende maandag, hebben manlief en ik moeten vragen aan mijn ouders om de kids op te vangen. Nu, de rust doet echt wel deugd. En je kunnen focussen op je zelf ook. Maar toch, het is lang geleden dat ik echt eens gewoon kon rusten, ik moet het nog wat gewoon worden lol.

En dan was het vandaag ook mijn laatste dagje op de bestralingsafdeling. Was eigenlijk de mens niet om nog tot ginder te sukkelen. Maar het idee dat het nu de laatste keer was hielp me toch tot ginder. Ik zal ze toch wel een beetje missen mijn dagelijkse busuitstapjes naar den berg. Laatste portie straaltjes. Laatste portie advies van de verpleegkundige (sterker zalfje voor mijn rode huidje). Papiertjes mee voor de mutualiteit. En een afspraak voor binnen twee maand bij mijn wijze. "Het beste hè mevrouw!"

Gek hè :) Nu ben ik twee maand gewoon thuis. Gewoon. Zonder afspraken. Zonder behandelingen. Zonder (allez binnenkort toch lol) zalfjes, siroopjes, medicamentjes allerlei.

Ik denk dat ik een beetje begin aan te voelen wat ze bedoelen met het "gat" waarin je valt na je behandelingen, ook al weet ik dat er voor mij nog een operatie aan de eierstokken aankomt. Ook al weet ik dat ik in april mee mag gaan revalideren. Het zal toch een bijzondere tijd worden.

17:12 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-01-09

land in zicht

Ik zie de kade al bijna. Nog twee keer om straaltjes. Weer een deel van mijn tocht dat bijna is afgerond.

 

Tot een paar dagen terug viel het me licht. In het begin wat last van een verkrampte maag. Een onaangenaam gevoel in de slokdarm. Wat roodheid en jeuk. Allemaal goed te doen. Maar nu zit ik toch een beetje in een zieliger modus. Ik heb een quasi ondragelijke pijn in het bovenste gedeelte van mijn borst. Zelden zo goed de klok in de gaten gehouden, helemaal geobscedeerd door het tijdstip waarop ik eindelijk de volgende dosis pijnstillers  kan nemen. Volgens de verpleging staat het los van de straaltjes. Er was natuurlijk net geen dokter op de afdeling en ben maar naar mijn eigen huisarts getrokken. Zij ziet dan weer wel de oorzaak in de straaltjes, ze zouden mijn luchtpijp hebben doen ontsteken. Ach ja, wie er gelijk heeft interesseert mij niet zo erg. Ik hoop alleen dat ik met mijn arsenaal aan pilletjes en siroopjes, zoals beloofd maandag zal kunnen genieten van een volledig herstel.

Ach ja, en opgepast voor de koopjesjagers. De snotters staan ook in de aanbieding. Tot 70 procent extra per dag!

 

17:31 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-01-09

Roos

Ja, we puzzelen verder ;) Braafjes elke dag mijn dosis straaltjes. Allez, dat is als toestel twee mee wil. Het ding durft al eens defect zijn, zoals vandaag … en ikke dus nu tijd om te bloggen! Hiep hiep hoi.

 

De feesten hebben we alvast overleefd. De goede voornemens zijn gemaakt. De beste wensen (een goede gezondheid … wie durft iets anders opperen lol) geslikt. Knik. Glimlach. Ander onderwerp :))

 

Maar willen of niet ik zit in een borstkankerwereldje. En meer en meer iedereen rond mij … je kan geen kant meer opkijken. Hier een gsm-aanbieding ten voordele van het kankerfonds. Kerstkaartjes met discreet een roze strikje op de achterkant. Ik ga eens lekker op stap met de sorry-pass van de nmbs (halleluia voor stakingen): roze strikken naast de blote-borsten-stukken in het museum van Antwerpen. Je hoort mij niet echt klagen hoor. Het heeft vele voordelen: geld in het laatje voor onderzoek (en de slabakkende economie lol), taboes worden doorbroken, mammo’s sneller aangevraagd … Maar, altijd een maar, hoe groeien de jonge meisjes van nu op? Na angst voor “DE BOM” van de generaties” voor ons. Angst voor “DE KANKER”?

 

Een tijdje geleden was er een personeelsfeestje van manlief.

 

Een vrouw van één van de collega’s had ook borstkanker. Vastgesteld in dezelfde periode als de mijne.

 

We gaan aan tafel. Het toeval zet mij naast een collega (man) die drager is van BRCA2. Dochter (dertiger) had twee jaar geleden borstkanker. Denkt nu na over het preventief verwijderen van beide borsten met onmiddellijke reconstructie. Ook de eierstokken zouden preventief verwijderd worden. Zware operaties. Ze wil nog zo graag kinderen. Wat dacht ik daarvan?

 

Rechts van mij de vrouw van een andere collega. Het was nu meer dan twintig jaar geleden dat zij haar strijd had gewonnen tegen een hormonale kanker.

 

Moet ik verduidelijken waar de gesprekken over gingen lol?

 

Zelfs ik, die geen problemen heb om over mijn ziekte te praten, ik had een overdosis kanker die avond.

12:23 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |