18-02-09

Pauze

De pauzeknop? Waar is de pauzeknop? Ik zoek hem al een hele tijd. Ik heb hem al een keertje teruggevonden hoor, sinds mijn zoektocht begon, maar het onding heeft pootjes. Of misschien wel vleugeltjes net als mijn tijd.

Je leest het, je hoort het, je zegt het, je ziet het anderen doen. Rusten. Pauze nemen. En, ok, tijdens mijn chemodagen en tijdens de beginweken van mijn revalidatie na de operatie, ja dan! Maar nu? Waarom rusten? Geen pacmannetjes die mijn energiemeter hebben gemonopoliseerd. Geen misselijkheid die mij naar dromenland doet vluchten. Geen pijn. Alleen maar een beetje moe. Een beetje meer moe. Moe. Heel moe. Hoeveel signalen heeft een koppig mens nodig om haar lichaam te geven waar het naar snakt? Ik weet het niet. Ik speel nog steeds op de grens. Ik val op mijn gezicht. Krabbel een beetje recht, stamel een paar goede voornemens. Maar ... Moeilijk. Er lijkt altijd wel een reden om net vandaag toch maar gewoon verder te doen. Toch nog even later naar bed. Nog een wasje, een plasje, een mailtje, ... Moeilijk

Maar nu dat ik eigenlijk zou willen toegeven aan mijn nieuwe demon ... de pauzeknop indruk ... hij lijkt defect. Ben ik het vergeten? Gewoon eventjes rustig liggen, een beetje dutten? Zelfs als ik mijn lichaam dwing om neer te liggen. Mijn koppeke hè ... dat wil niet mee. Het lijkt wel of alles daarboven in een hoger tempo begint te draaien. Plannen smeden, taken en klusjes overlopen, wat gepieker hier en nog wat zorgen daar. Tijd op. Zucht.

Maar kom, ik denk dat ik toch al weer een stap heb gezet in de goede richting. Ik WIL rusten. Allez, soms. Ik drink geen liters koffie meer om het geeuwen te maskeren. (Alleen maar een half litertje groene thee ... hmmm). En misschien het belangrijkst van alles. Ik denk dat ik het ok vind dat ik moet rusten. Perfectionisme laten varen...

22:06 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |