10-03-09

Voorrang van rechts hè Tricky!

Ik heb de afstandsbediening gevonden. Ik rust, en ok, niet elke dag, maar toch regelmatig. Mijn gedachten krioelen nog wel lekker rond, maar als ik ze wat tijd geef, dan laten ook zij zich wel meestal verleiden tot wat extra slaap. Is de vermoeidheid weg? Neen, dat is het frustrerende ... magisch is dat extra rusten niet ... Geduld? Of is het systeem van een middagdutje niet de ideale remedie voor mij? Moet ik mij neerleggen bij een "met-de-kippen-op-stok-routine"? Niet 8+3 maar 11 uur slaap. Dat laatste trekt mij absouluut niet aan. s'Avonds zijn het de uurtjes met manlief, de rustige uurtjes als de kids slapen, de uurtjes voor een boek, wat tv, wat computeren, bellen met een vriendin ... Dus , ik probeer nog maar even mijn 8+2 routine, ok eerlijk is eerlijk 6+2 ... allez vaak 6 alleen ...Ja, ik stuur nog maar eens mijn goede voornemens op pad! Deze middag doen we die dut! Beter nog vanaf nu minstens om de dag. En elke dag iets vroeger in bed.

Gisteren had ik mijn eerste afspraak op den berg sinds mijn bestralingen. Toch altijd weer een vreemd gevoel en tegelijk vertrouwd. Ik ken de routine. Op automatishe piloot de siskaart in de automaat. Trappen op. Ook al zou ik de weg misschien zelfs geblinddoekt terugvinden, toch kijk ik af en toe op naar de blauwe pijl. Aanmelden bij het onthaal. Naar wachtruimte B. Passeren van de vriendelijke dames van het VLK. Klaar met raad, daad ... Maar ik heb geen vragen. Tussen wachtruimte B en het onthaal herken ik mijn leerkracht van het derde leerjaar. Bij het horen van mijn naam, zie ik ook bij haar een lichtje dat begint te branden ... of ze uiteindelijk de link heeft gelegd weet ik niet.

Mijn lieve wijze is blij met de stand van zaken. Van de chemo zijn we zeker dat hij goed heeft gewerkt. De operatie is geslaagd. Om de drie maand zal ik nu op controle komen. Mammo's moet ik niet meer. Wel klinisch (voelen) onderzoek en een bloedtest. Soms ook een echo. Om de zes maand zal ik ook een gynaecologisch onderzoek krijgen.

Verder bespreken we de operatie aan mijn eierstokken. In principe kan ik nog twee jaar wachten. De "meeste" vrouwen ontwikkelen geen eierstokkanker voor hun 35ste. Medisch gezien is er echter weinig op tegen om de operatie nu al niet uit te voeren. Door de veel te vroege en bruuuske menopauze, zal ik natuurlijk veel last krijgen. De typische kwaaltjes (met de nadruk op tjes natuurlijk) die lotgenotes met een hormoongevoelige kanker maar al te goed kennen, dankzij hun kunstmatige menopauze. Maar blijkbaar zijn er ook problemen met de botvorming. Maar zoals mijn wijze beaamde, ik denk niet dat die twee jaartjes een verschil zullen uitmaken. Twee jaar wachten komt neer op twee jaar uitstel van executie. Twee jaar langer een huid van een dame van mijn leeftijd ... twee jaar geen opvliegers ... twee jaar geen concentratiestoornissen (euh ...) ... twee jaar rustig kunnen doorslapen ... en wie weet wat er mij nog te wachten staat. Hmmm ... maar ook twee jaar extra zorgen ... krampje hier, pijntje daar. Kankertje toch niet overal-letje? Ok dat syndroom zal ik ongetwijfeld voor de rest van mijn leven meedragen, maar zou ik niet iets rustiger reageren als eierstokken met hun brca-beladenheid, mijn lijfje uit zijn? Trouwens het is niet dat ik echt nog van plan ben om ze er na mijn 35ste dan toch in te laten. Alhoewel toch een groot deel van mij schreeuwt om het niet te doen ... mijn leven is al ondersteboven genoeg gehaald ... laat mij met rust. Maar dan Tricky, probeer ik naar rechts te kijken en hoop ik daar net als jij de redelijke gedachten te zien aandobberen ... inderdaad trager dan hun wilde piratencollega's, maar gelukkig standvastiger. Ik wil geen kanker meer. Ik zit hier aan mijn ontbijttafel, zoonlief loopt hier tussen mij en zijn speelgoed in ... maar wat zonder de raad van al mijn wijzen ... mijn toekomst lijkt mij toch iets rozer onder hun begeleiding. Verstand op nul.

 

10:08 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |