21-04-09

Bruine pijl

Gisteren voor de eerste keer naar de revalidatie geweest! Beetje zenuwachtig want de verwachtingen waren groot. Nu het zonnetje zich heeft laten voelen, schreeuwt men hele lijf en koppeke om de zuivering van de lente. En nu ik hersteld ben van mijn operatie staat er niets in mijn weg ... ! (Zucht, ben hier na het schrijven terug naar boven gescrolled ... ik kan toch niet laten om dit nog even toe te voegen en eigenlijk is het ook eerlijker om het ook niet weg te laten: In de hoop dat er geen kankermonstertjes door de mazen van het net zijn geslipt ... ze spreken altijd van dé crisisjaren ... eerst het eerste doormaken, dan de komende vijf ... maar echt gerust? ... Het hout vasthouden effect ... lol)

 

Ook al voelde ik mij wat verloren en een beetje teneergeslagen door het terug-naar-start-gevoel, de gevolgen van de operatie waren sneller weg dan ik had kunnen dromen! En de menopauzale klachten vallen heel goed mee bij mij. Ok, af en toe heb ik inderdaad het gevoel dat de centrale verwarming te lijden heeft van de aprilse grillen ... maar zo lichtjes dat ik het niet eens een klacht zou kunnen noemen op mijn zwaarste mopper-ik-ben-zielig-dag. Af en toe wat met de dekens wapperen 's nachts en overdag al eens vaker een laagje uit en terug aan. Iets minder aangenaam, en met de hakken over de sloot in het klachtenboek, hoofdpijn! Schijnbaar altijd in lichte mate op de achtergrond aanwezig ... en bij vermoeidheid en stress uiteraard heel makkelijk te veranderen in waar-is-de-ibuprofen-hoofdpijn. Maar je zult er mij niet meer over horen klagen ...

 

Terug naar de bruine pijl. Alle verhalen van de bloggenootjes hierover zijn verschillend ... zowel wildenthousiaste als negatieve versies ... maar zoals ik reeds schreef ... ik heb er heel hoge verwachtingen van. Ik wil namelijk een manier van leven ontdekken waarin ik de fundamenten kan leggen voor een evenwichtige manier van leven. Met een plaats voor mijn gezin, beweging, gezonde voeding, tijd voor mezelf en dat alles binnen enkele maanden in combinatie met een veeleisende job (of veeleisend flupque ach ja ... lol) Pas op, ik ben niet naïef! Ik weet dat geen enkel programma op 12 weken kan toveren. Ik meen wat ik zeg, de fundamenten verwacht ik te leggen ... aan de weg zal ik wel blijven timmeren ... alleen hoop ik niet al teveel op mijn vingers te slaan!

 

Dus ging ik met de glimlach en een rugzak met sportspulletjes naar den berg. Beetje onwennig mezelf gaan omkleden in de vestiaire, waar groep A zich al terug aan het aankleden was. Wel nog geen andere groep B-ers te bespeuren. Al gauw bleek waarom. De B groep is een mini groep. We zijn maar met zijn vijven voorlopig.

En daar zaten we dan even later, wie niet beter wist kon het ziekenhuis onmiddellijk vergeten ... we zaten in een turnzaal. Matjes, ballen, klimrekken en een enorme spiegelwand (wel een beetje confronterend ... nog nooit zoveel naar mijn tenen gekeken). Het programma werd toegelicht en er volgde een heel emotionele voorstellingsronde. De tranen stonden in mijn ogen, al bijna bij het luisteren naar de anderen ... en al zeker toen ik mijn eigen verhaal moest vertellen. Vroeger zou ik gedacht hebben dat ik PMS had ... maar dat excuus gaat niet meer op ... moelijk voor mij ... ik laat niet graag mijn gevoelige kant zien. En ik was niet de enige. De meesten van ons moesten een aantal demonen onder ogen zien. Opvallend was de "haardemon" ... ook al zit de mijne nu in een grazend schaap- fase  ... Voor sommigen was dit een moment om die prille lokken aan de buitenwereld te laten zien ... heel eventjes, onder lotgenoten ... aangrijpend... Ik moet trouwens oppassen wat ik hier neerschrijf over de revalidatie ... want er is een "wat-gebeurt-in-de-groep-blijft-in-de-groep-afspraak, die ik zeker wil respecteren...

En de oefeningen? Die waren in ware fitness-stijl. Zo een beetje zoals je soms op tv ziet. Intructeur vooraan, muziekje, stapjes links rechts en averechts (oh mijn god wat heb ik een slechte lichaamscoördinatie), sprongetjes, rekken en trekken ... niet zo eenvoudig als ik had gedacht en dan was ik nog veruit met decennia tussen de jongste deelnemer. Met respect voor de oudere dames ... of met lichte verontrusting over mezelf lol. De tijd vloog in ieder geval voorbij. En ik ging tevreden naar huis. Dit voelt goed!

Donderdag zal er eerst een lezing zijn en dan terug wat cardio! De lezing ga ik laten voor wat ze is, want echt niet van toepassing voor mij. Het zal namelijk gaan over protheses. Maar ik kan bijna niet wachten om verder te gaan oefenen! Euh, nu wel eerst terug recht raken met die stijve spieren lol!

10:17 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-04-09

Mieke

Via Tricky haar blogje volgde ik je moeilijke pad... Ook al werden we stilletjes voorbereid op je afscheid ... nu het moment daar is ... Lieve help ...

Lieve Mieke, je was een inspiratie voor mij. De manier waarop je omging met je ziekte. Je schreef voor mij heel rake dingen over hoe die rotkanker ons leven ondersteboven haalt. We zien de verschrikkingen, maar ervaren inderdaad momenten van hoop, geluk in kleine dingen ... de sterkte van onze families, liefdes, vrienden. Ik denk dat je met die sterkte gezegend was ... zij voor jou en jij voor hen...

 Soms lijkt kanker zo "eenvoudig". Je wordt ziek. Je ziet af. Je wordt beter (en hopelijk snel). Je hebt schrik om terug ziek te worden.Voilà. Zo hoort dat. En die eenvoud is al moeilijk genoeg ... waarom dan nog dit scenario ... Mieke , ik wou zo graag dat het voor jou anders was gelopen ...

Voor mij, zal je belangrijk blijven ... jouw verhaal toonde mij de sluipende gevaren van eierstokkanker. "The silent killer" zo vertelde de verpleegster op mijn afdeling de dag na mijn operatie. Een kanker zo geniepig, dat de meesten er niet snel genoeg bij zijn ... zelfs als ze medisch gevolgd worden. Je maakte een moeilijke keuze, voor mij heel wat lichter.

Mieke, je laat een leegte achter. Je familie, Didier, je kindjes ... We sturen hen ons medeleven ... ik hoop dat de gevoelens van wanhoop, angst, verdriet snel kunnen plaats maken voor het meedragen van Mieke in hun hart. Meedragen zoals ze was. Ik twijfel er niet aan: als liefdevolle mama, passionele vrouw, dochter, zus, vriendin ... Mieke vereenzelvigd met de goede herinneringen aan alles wat goed aan haar was.

Dag Mieke ...

10:43 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-04-09

Vraagtekens...

Het is weer zo ver. Ik zit thuis. De kinderen bij oma en opa. Ik voel me net als bij de thuiskomst na mijn vorige operatie, een beetje verloren. De vragen, de onzekerheid ... eenzaamheid voor een stukje. Best wel eng.

Ik scharrel dus maar wat verder ... afwachtend ... Wachtend op herstel ... wachtend op die eerste signalen van die menopauze die op me af zullen komen. "Ze worden vaak al een paar dagen na de operatie abrupt met menopauzeklachten geconfronteerd." lees ik na het googlen van menopauze. Zucht. Een half uur verder en ik vind niet wat ik zoek. Uitgebreide duidelijke informatie. Ik vroeg er wel naar bij mijn wijze. Maar ligt het aan mijn verwachtingen of lijkt het mij allemaal wat flauwtjes, een opsomming van de meest voorkomende klachten. Ik wil boeken. Studies. Hele handleidingen om zo positief mogelijk om te gaan met deze nonsens. Dan maar bij de Engelssprekende medemens ten rade.

Voor iedereen denkt dat ik aan "depressie" veroorzaakt door kunstmatige menopauze lijd ... Het is niet allemaal kommer en kwel. Ik ervaar ook een soort van vernieuwde energie ... extra gestimuleerd dankzij het lentezonnetje. Ik ben vastbesloten om er het beste van te maken. Mijzelf terug uit te vinden (klinkt goed hè, gestolen van een show van Oprah ... over menopauze lol). Ik ben klaar voor mijn revalidatie met alle uitdagingen die er zullen bijhoren. Inclusief het scharrelen dus. Fysiek is dat trouwens al uitdagend genoeg moet ik ondervinden. Dus misschien moet ik die angstige, onzekere kant ook maar omhelzen ... die houdt me in mijn zetel lol. Lonkt met uren tv plezier om de tijd en het vervelende gepieker te verdrijven. Terwijl mijn montere positieve kant mij na een half uur al noodgedwongen naar een pijnstiller doet grijpen omdat ik al klaar stond om aan een lenteschoonmaak te beginnen.

Scharrelen dus :) Ik heb tijd ... ik ben er van overtuigd om tussen al dat stof tot nadenken, een paar interessante graankorreltjes te vinden ... en net als iedereen zal het dan de kunst zijn om er iets zinnig mee te doen. Leven samen met de mensen die ik graag zie. Hoe? Ik ben benieuwd.

18:16 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-04-09

Scharrelen...

Operatie vlot verlopen. Voel me ook tamelijk ok.

:)

Bedankt voor jullie lieve reacties!

Scharrelen. U weet wel, zoals onze vriendinnen de kippen. Zeer ergerlijk. Ik wist niet dat ik het ook kon. Ik vond het vooral altijd héél vervelend als anderen het rondom mij deden. Zeker als ik probeerde te rusten. Wel, ik verdraag het ook niet van mezelf, het rondscharrelen dus . Zeer irritant. Ik zit hier temidden van mijn verzameling ditjes en datjes. Ditjes om te doen. Datjes om te zeggen. Ditjes om over na te denken. Datjes die we niet mogen vergeten. Een aantal ditjes die we naar alle waarschijnlijkheid al vergeten zullen blijken te zijn. Datjes om voor te zorgen. Onverwachte ditjes. Datjes van de lange baan. En ik, ik scharrel maar wat rond tussen mijn ditjes en datjes.

Ik ben al scharrelend dus mijn dag begonnen. En ook al hoop ik niet de hele dag te hebben gescharreld, nu ben ik weer bezig ...   Scharrelen op het net dit keer. Als ik erover nadenk. Wist ik dus al wel langer dan vandaag, dat ik het scharrelen onder de knie heb. Ach ja. Vandaag gun ik mij wel een beetje van dit wangedrag. Ik ben wat zenuwachtig voor mijn operatie. Ze gaat dan toch door. Morgen (donderdag) mag ik mij presenteren en vrijdag is het dan zo ver. Brrr ... ik krijg er nog steeds koude rillingen van. Begrijp me niet verkeerd. Ik twijfel niet meer. Een paar zeer uitgesproken meningen van anderen brachten me even aan het wankelen, maar niet fundamenteel. Niet zoals bij de keuze van mijn reconstructie. Een keuze die ook al hadden ze me nog een paar jaar laten sudderen, misschien nog niet uitgesproken zou geweest zijn. Nee, ze mogen mijn eierstokken hebben. En de nevenwerkingen van de menopauze. Ok, die boezemen me nog steeds angst in. En de kommer en kwel die erbij zal horen. Tja, ... tenzij er een alternatief is met een glazen bol. Een boek waar ik kan opzoeken of er voor mij daar gegarandeerd geen kankers in het vooruitschiet liggen? 63 procent kans vind ik verdomd veel. Gewoon al puur statistisch wil ik zo'n risico niet lopen. En zoals ik de vorige keer al schreef. Zelfs twee jaar uitstel, lijken me mentaal verschrikkelijk zwaar. Wat een bron van gepieker elke keer mijn eierstokken een krimp geven. Ik mag er niet aan denken. Ik heb al last genoeg met de stress die ik niet via operaties de baas kan. Maar kom. Mijn badje met lavendelolie staat hier al naast mij te dampen, wie weet helpen de etherische olieën wel om straks wat serener mijn laatste voorbereidingen voor morgen te treffen.

 

21:14 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |