07-06-09

Weer

Nostalgie. Hoop. Geborgenheid. Verlangen. Rust. Ongelofelijk hoe de natuur in al haar eenvoud soms het ultieme medicament kan blijken te zijn na een aantal woelige dagen. Het speelse van de weerspiegeling van de avondlijke zonnestralen op de pannen van het dak van de buren. Het gefilterde licht doorheen het groen en roze van mijn tuin. Ik geniet ervan. Stilte na de storm. Eventjes lijkt er een toverpoeder te zijn uitgestrooid.

 

Het stormt de laatste tijd. Al de ankers waaraan ik met zoveel enthousiasme aan het werken was leken losgeslagen. Eventjes leek ik overgeleverd aan de golven. De routines die ik had opgebouwd verwaterden. Het was moeilijk ... maar ik hoop weer in kalmer vaarwater te zijn aanbeland.

 

Het revalidatieprogramma van Kanactief is echt geweldig. Ik voel me nog steeds heel bevoorrecht dat ik hier zomaar aan kan meedoen. Samen sporten met lotgenoten, samen leren over onze ziekte  ... het is echt een enorme verrijking. Maar de euforie van de eerste dagen is aan het minderen en mijn aandacht waaiert uit naar vele andere wateren rondom mij. Wateren die ik een beetje heb verwaarloosd ... en die ook hun deel van de pret komen opeisen. Zoals ik in mijn vorige postje schreef ... het voelt heel overweldigend om hier een evenwicht in te kunnen vinden.

Ik wil blijven verderwerken aan die fysieke uitdagingen. De routines rond sport, gezonde voeding en slaap. De focus die ik hiervoor aan de dag legde was echter zo groot dat samen met mijn huishoudelijke verantwoordelijkheden ik gefrustreerd achterbleef met andere verlangens. Mijn verlangens om te schrijven, te lezen, tijd door te brengen met manlief, de kids en vrienden ... ik holde mijzelf maar weer eens voorbij. De routines spatten uiteen en alles verliep in zo'n chaos dat ik er helemaal gestresseerd van raakte. Tijd voor een nieuw evenwicht dus.

Ik heb extra huishoudhulp aangevraagd, lang leve de dienstencheque! En mijn dagplanning nog maar eens onder de loupe genomen en een beetje gewijzigd. Een paar tijdrovende idealen een beetje bijgeschaafd ... en één van mijn stressdemonen proberen in de ogen te kijken.

Ik ben geen zenuwachtig type denk ik ... allez ... zo zie ik mijzelf niet haha! Maar hoewel ik het al vroeger moet geweten hebben, beschouwde ik mij ook niet als iemand die leed onder stress. Het is nog maar heel kort geleden dat ik plots merkte hoe stressgevoelig ik ben. Ik zat naar een film te kijken. Helemaal verkrampt. De reden is mij nog steeds duister. Maar één ding is wel zeker ... ik draag blijkbaar veel stress met mij mee ... daarmee om leren gaan zal eens de revalidatie van kanactief gedaan is, zeker mijn prioriteit moeten worden ... want na de revalidatie breekt weer een nieuw tijdperk aan ... een tijdperk met veel nieuwe uitdagingen ... en veel stress vermoed ik. Nee, weet ik.

En dat tijdperk kondigt zich nu al een stukje aan. Terug aan het werk! Er zijn momenten dat ik er zo naar uitkeek, dat ik  al lesjes aan het voorbereiden en geven was in gedachten, klaar om aan de slag te gaan. De zin is gebleven ... maar tegelijkertijd neemt ook de angst toe ... Zal ik het wel kunnen? Wat verwachten de directie en de collega's van mij? Bovendien ligt er hier een briefje een gat in mijn bureau te branden met de vraag of ik fulltime kom werken of niet. Ook mijn budgetbeheer vraagt mij om mij een beetje te focussen op rekeningen en uitgaven ... en vooral op hoe ik de minnetjes met de plusjes denk te verzoenen? En er komen verdorie veel minnetjes zich presenteren, en velen kan ik niet als luxe aan de kant kan schuiven. Maar dankzij wat inspiratie van GISanne en wat gekraak op mijn zolderkamer heb ik een strategie uitgedokterd die hopelijk het pad wat zal effenen.

En medisch gezien? Mijn bijsluiter bevat:

- opvliegers: mild

- slaap: aaneengeknoopte hazeslaapjes

- borstreconstructie:  *binnenkort komen de tepels aan de beurt

                              *plastisch chirurg is ontevreden over het liiteken op mijn buik.

                                De huid is te dun en zou kunnen opengaan.

- strengen in armen: lang leve kine!

 

Moraal van het verhaal: diep ademhalen! Af en toe eens lekker vanuit de buik lachen ... en blijven zoeken naar die manier van leven die ons gelukkig maakt!

21:59 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

wow, wat schrijf je weer een mooi stukje!
je hebt het écht in je hé, dat schrijven!
en wow, wat een waarheden ook weer... confronting, al is wat hier staat voor mij nu (gelukkig) nog even niet aan de orde... hoewel... maar ik ben er zeker van dat het je zal lukken dat evenwicht te vinden, balancerend misschien, maar je komt er wel, je bent in elk geval goed bezig!
liefs en knuf en ja hé, ik doe ook mee...

Gepost door: tricky | 08-06-09

Geluk komt tevoorschijn als jij het de ruimte geeft. Evenwicht zoeken...in balans-zijn...De ene keer helt het over naar de ene kant...dan weer eens naar de andere kant....en wat dat stresskieken betreft...ik ben de kalmte zelf...maar ook diene emmer geraakt soms vol en dan loopt het al eens over...Maar wie heeft dat eens niet hé! En het kan soms zo'n deugd doen ;-)))
Meid je komt er...hoe dan ook!

Gepost door: wenneke | 08-06-09

*** Jij kan het allemaal zo mooi formuleren hé..Ik vind dat echt prachtig...
Fijne maandagavond
Groetjes

Gepost door: pcuser | 08-06-09

tjonge wat een programma
en een flinke lijst kopbrekers
ik krijg een déjà-vu
en voel de stress in jouw plaats ;-) ...

1 dingetje met een keer he
loop jezelf niet voorbij

gelukkig bestaan er dienstencheques he!

Gepost door: tania | 08-06-09

Deze lees ik dadelijk nog eens terug, want ook voor mij wat veel om in een keer te absorberen. Pffwwwwww....

Stress, ik denk dat je het mss. altijd had, maar er veel beter kon mee omgaan, flitsende oplossingen voor problemen, gezonde overmoed... Maar nu gaat dat wat moeilijker, enfin, zo ervaar ik het toch voor mezelf.

En pas maar goed op met dat diep ademhalen en lachen vanuit je buik, zorg dat hij niet scheurt, met dat dun huidje van je!

XXX

Gepost door: rikkert | 09-06-09

dag per dag Sinds de diagnose is het dag per dag en dat blijft nog een hele tijd zo.
Die pieken en dalen, die versnelde hartslag, ... ze horen erbij.
Je vind je weg, zeker weten.

Gepost door: Katleen | 15-06-09

Terug van vakantie en meteen normaal nu dinsdag naar ziekenhuis voor operatie aan de neus..Er zijn ook blijere momenten geweest in mijn leven..

Groetjes

Gepost door: pcuser | 22-06-09

Kom je even een fijne maandag wensen..Operatie intussen gedaan en afwachten tot dinsdag voor resultaat..

Groetjes

Gepost door: pcuser | 29-06-09

De commentaren zijn gesloten.