01-07-09

zomer

Heerlijk! Elk seizoen, elk weer heeft zo zijn specifieke charmes. De herinneringen die ze opwekken, de manier waarop we leven, de plannen die we maken. Hete zomers? Ze staan niet op mijn nummer 1 ... en toch ... De afgelopen dagen heb ik  terug de charmes van veel te warme dagen ontdekt. Een wereld in vertraging. De natuur geeft ons een proevertje van een onthaast leven ... Ik kan het niet beschrijven ... alles lijkt plots een soort van wijsheid uit te stralen. Leven in het nu ... hoor ik sommigen zeggen ... het lijkt perfect in harmonie met deze dictatuur van de zon.

Mijn herinneringen gaan naar zomers uit mijn jeugd ... de geuren van rijp fruit ... ze doen me overvliegen naar  vakanties in Arabische landen ... brood met boter en perenconfituur (of waren het appels?) Het kuieren langs kades, met het geklots van water, het koele wit van de huizen, de bloemen ... en dat alles doordrenkt van rust. De kinderen zijn uit logeren bij oma en opa. En ik ben klaar om me helemaal over te geven aan dit vakantiegevoel... Dit is waar ik al zo lang naar snakte: rust en tijd voor mezelf ... dit zomerse kader ... ik had het niet beter kunnen dromen.

Vorige zomer begon met chemo. Angst. Schuldgevoelens. Misselijkheid. Overgeven. Onzekerheid. Dankzij manlief, de kids, mijn familie, vrienden, de wijzen op den berg, lotgenoten ... een periode die veel lichter te dragen was dan mijn woordkeuze doet vermoeden. Het fysieke leed? Vergeten niet, maar het lijkt ver weg ... De angsten? Ze overvallen mij soms nog. Zeker als tijdens de revalidatie soms nogal confronterende informatiesessies aan bod komen. Maar ik denk dat ik mijn angsten heb leren plaatsen, lees negeren? Ik weet het niet.

Deze zomer wil ik laten beginnen met ... haha! Rust! :) "Diep ademhalen" wordt mijn nieuwe credo. Vertrouwen. In mijzelf, in anderen, de toekomst, mijn gevoelens, mijn kunnen, mijn keuzes. Anderen/Kankervrij. De focus lag tijdens mijn ziekte zo vaak op mij. Wat ik voelde. Wat ik (niet) kon. Wat ik moest doen. Wat ik niet voor anderen kon betekenen. Hoe dan ook de aandacht was soms fel op mij gericht. En ik werd dat gewoon. Ook had ik voor mijzelf uitgemaakt dat ik MIJN aandacht ook waard was. Dat ik tijd nodig had om na te denken, om te bloggen ... Nu wil ik meer dan vroeger mij richten op de mensen rond mij ... Stilletjesaan mijn verhaal niet meer laten samenvallen met een monoloog rond kanker maar verdergaan naar een dialoog waar kanker verhuist naar de achtergrond. En dat is moeilijker dan het lijkt. Mensen associëren je met kanker. Ze zijn bezorgd en vragen naar je verhalen. En zelf? Zelf zit je boordevol verhalen van jezelf en lotgenoten. Informatie over kanker die je soms willens soms nillens opneemt. Je associëert zoveel met kanker. Voedsel. Beweging. Stress. Milieu. Je lichaam. Er zijn maar weinig gedachten die niet op een of andere manier doordrongen zijn van kanker. Slecht? Ik vind van niet. Maar ik wil het wel zoveel mogelijk van de voorgrond af. De zandloper van behandelingen is bijna doorgelopen. Er liggen nog wat hardnekkige restjes zand in het bovenste gedeelte. Die wil ik  niet laten vallen. Die wil ik bijhouden als inspiratie, maar dan wel een stille bron ervan. Het zijn ook de symbolen voor de controles in het ziekenhuis. De momenten met lotgenoten... Dus tegenwoordig begin ik soms een zin ... en komt er een "laat maar" ... :) Het is niet mijn roeping om een analogie van de sprekende klok voor kanker te worden! En verder mijn eeuwige stokpaardje: evenwicht! Ik ben nog steeds zoekende, naar die manier van leven die mijn gezin een veilig evenwicht kan bieden tussen elkeen als individu en als gemeenschap. Tussen werk en vrije tijd. Tussen routine en impulsiviteit. Tussen ...

En met deze zomerse voornemens sta ik op de vooravond van mijn laatste keer kanactief ... morgen is er ook het onthullen van mijn tepelreconstructie op den berg ... Alles wijst in dezelfde richting. De richting van een nieuw begin. Het is vreemd ... ik ben al langer bezig met het afsluiten van het hoofdstuk "Ik heb borstkanker." . Maar ik bleef mentaal verder breien. Kanactief liet me op een of andere manier toe om mijn verhaal verder te schrijven, net zoals de reconstructie van mijn borsten. Maar eigenlijk had ik al eerder kunnen beginnen aan een nieuwe titel. De dag dat de bestralingen gedaan waren? De dag dat mijn eierstokken verwijderd waren? En ... wanneer ben je geen kankerpatiënt meer? Vijf jaar na diagnose? Tien? Als je sterft aan ... iets anders :) wordt al eens gezegd haha. Daar ga ik niet op wachten. Gelukkig maar. Neen, ik weet dat objectief gezien mijn genezing en die van zoveel lotgenotes niet kan beloofd worden door onze medische wijzen. En ergens in mijn achterhoofd wacht ik daar wel een beetje op. Op "Wel mevrouw, daar bent u nu eens volledig van verlost zie!" ... het lijkt soms alsof ik het noodlot niet wil tarten. Vooral niet denken dat het achter de rug is ... Diep ademhalen?! En lief zijn voor mezelf ...  mij nog een beetje laten breien aan dit hoofdstuk ... een stukje over kanactief ... een stukje over de reconstructie ... en dan hopelijk beginnen aan een lang hoofdstuk: "Ik heb borstkanker gehad."

11:45 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Je bent een sterke madam..Ik heb veel bewondering voor jullie..

Heel fijne woensdag gewenst
Groetjes

Gepost door: pcuser | 01-07-09

waaw!

Gepost door: tania | 01-07-09

'k snap je... helemaal...
Doet me denken aan wat ik ervaarde nadat ik de eerste keer BK kreeg en de behandelingen achter de rug waren...

Gepost door: rikkert | 02-07-09

mijmerend... ook ik moet terugdenken aan vorige zomer, toen ik voor de eerste keer de K achter me liet... toch heb ik eigenlijk nooit helemaal dat gevoel van 'echt achterlaten' kunnen ervaren... mijn nierproblemen bleven een zicht- en voelbare hindernis die me steeds maar weer herinnerde aan... misschien daarom ook dat het kanactief programma bij mij toen nog niet 'aankwam'... en nu, is het weer zomer, en kan ik opnieuw mijmeren... het is gedaan, maar wat heet 'gedaan' hé!
ik ben blij jou te mogen leren kennen op 'onze' K-tocht en ik hoop dat we af en toe een boeiende dialoog kunnen voeren, maar zeker niet alleen over K, nee, steeds minder over K, en steeds meer over... HET LEVEN!!! en dat nog heel lang! in rust en vertrouwen en evenwicht...
ik wens het je van harte (en mezelf ineens ook maar hé ;-))
liefs
tricky

Gepost door: tricky | 03-07-09

Op een dag sta je op en dan merk je...hé...ik heb een hele dag (of meerdere) niet aan de K gedacht. En dan weet je...stilaan komt het op de achtergrond...maar langs de andere kant...het is een rugzakje dat we met ons mee blijven dragen...het draagt bij tot diegene die we vandaag de dag zijn...

Liefs
Wenneke

Gepost door: wenneke | 04-07-09

Heb nieuwe blogstekje..Blijf je me daar ook nog volegen aub ?
Groetjes

Gepost door: pcuser | 09-07-09

Het ga je goed Geniet nu maar van de warme zomer,maar let goed op jezelf!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 12-07-09

Hey Flupque Kom je even een fijne zondag wensen

Groetjes

Gepost door: pcuser1961 | 19-07-09

vraagje Hallo Flupque,

via google kwam ik op jouw blog, wat veel herkenning voor mij opriep. Je doet het goed!! Ik zag een bedankje van jou aan iemand over de tip met groene thee. Ik moet tot maart 2010 immunotherapie volgen. Eerst Herceptin, vervolgens Lapatinib, zoals mijn loting in de Alltostudie aangaf. Ik drink iedere dag Japanse groene thee, zoals oa in het geweldige boek van Servan-Schreiber staat. Nu heb ik pas ergens gelezen dat deze thee de werking van medicijnen kan beinvloeden. Weet jij daar iets over? Ik kon nl. niet achterhalen wat de tip was, die je had gekregen. In het ziekenhuis en vanuit de pharmacie weten ze het niet. Ik hoop dat je mij kunt en wilt helpen. Succes en sterkte met alles, maar dat gaat vast lukken. Veel groeten, MAH

Gepost door: MAH | 10-09-09

De commentaren zijn gesloten.