28-07-09

me-myself-and-cancer

Gruwel, van lang en immer gelukkig

Genadeloos  blijkt verstopt 't venijn rondom mij

Geborgen door 't kasteel leek alles eenvoudig

Geleden zijn echter de woorden, van ver en nabij

Gedempt de schreeuw, onwetend en angstig

Gelogen blijkt 't sprookje, het is voorbij

 

19:35 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-07-09

zomer

Heerlijk! Elk seizoen, elk weer heeft zo zijn specifieke charmes. De herinneringen die ze opwekken, de manier waarop we leven, de plannen die we maken. Hete zomers? Ze staan niet op mijn nummer 1 ... en toch ... De afgelopen dagen heb ik  terug de charmes van veel te warme dagen ontdekt. Een wereld in vertraging. De natuur geeft ons een proevertje van een onthaast leven ... Ik kan het niet beschrijven ... alles lijkt plots een soort van wijsheid uit te stralen. Leven in het nu ... hoor ik sommigen zeggen ... het lijkt perfect in harmonie met deze dictatuur van de zon.

Mijn herinneringen gaan naar zomers uit mijn jeugd ... de geuren van rijp fruit ... ze doen me overvliegen naar  vakanties in Arabische landen ... brood met boter en perenconfituur (of waren het appels?) Het kuieren langs kades, met het geklots van water, het koele wit van de huizen, de bloemen ... en dat alles doordrenkt van rust. De kinderen zijn uit logeren bij oma en opa. En ik ben klaar om me helemaal over te geven aan dit vakantiegevoel... Dit is waar ik al zo lang naar snakte: rust en tijd voor mezelf ... dit zomerse kader ... ik had het niet beter kunnen dromen.

Vorige zomer begon met chemo. Angst. Schuldgevoelens. Misselijkheid. Overgeven. Onzekerheid. Dankzij manlief, de kids, mijn familie, vrienden, de wijzen op den berg, lotgenoten ... een periode die veel lichter te dragen was dan mijn woordkeuze doet vermoeden. Het fysieke leed? Vergeten niet, maar het lijkt ver weg ... De angsten? Ze overvallen mij soms nog. Zeker als tijdens de revalidatie soms nogal confronterende informatiesessies aan bod komen. Maar ik denk dat ik mijn angsten heb leren plaatsen, lees negeren? Ik weet het niet.

Deze zomer wil ik laten beginnen met ... haha! Rust! :) "Diep ademhalen" wordt mijn nieuwe credo. Vertrouwen. In mijzelf, in anderen, de toekomst, mijn gevoelens, mijn kunnen, mijn keuzes. Anderen/Kankervrij. De focus lag tijdens mijn ziekte zo vaak op mij. Wat ik voelde. Wat ik (niet) kon. Wat ik moest doen. Wat ik niet voor anderen kon betekenen. Hoe dan ook de aandacht was soms fel op mij gericht. En ik werd dat gewoon. Ook had ik voor mijzelf uitgemaakt dat ik MIJN aandacht ook waard was. Dat ik tijd nodig had om na te denken, om te bloggen ... Nu wil ik meer dan vroeger mij richten op de mensen rond mij ... Stilletjesaan mijn verhaal niet meer laten samenvallen met een monoloog rond kanker maar verdergaan naar een dialoog waar kanker verhuist naar de achtergrond. En dat is moeilijker dan het lijkt. Mensen associëren je met kanker. Ze zijn bezorgd en vragen naar je verhalen. En zelf? Zelf zit je boordevol verhalen van jezelf en lotgenoten. Informatie over kanker die je soms willens soms nillens opneemt. Je associëert zoveel met kanker. Voedsel. Beweging. Stress. Milieu. Je lichaam. Er zijn maar weinig gedachten die niet op een of andere manier doordrongen zijn van kanker. Slecht? Ik vind van niet. Maar ik wil het wel zoveel mogelijk van de voorgrond af. De zandloper van behandelingen is bijna doorgelopen. Er liggen nog wat hardnekkige restjes zand in het bovenste gedeelte. Die wil ik  niet laten vallen. Die wil ik bijhouden als inspiratie, maar dan wel een stille bron ervan. Het zijn ook de symbolen voor de controles in het ziekenhuis. De momenten met lotgenoten... Dus tegenwoordig begin ik soms een zin ... en komt er een "laat maar" ... :) Het is niet mijn roeping om een analogie van de sprekende klok voor kanker te worden! En verder mijn eeuwige stokpaardje: evenwicht! Ik ben nog steeds zoekende, naar die manier van leven die mijn gezin een veilig evenwicht kan bieden tussen elkeen als individu en als gemeenschap. Tussen werk en vrije tijd. Tussen routine en impulsiviteit. Tussen ...

En met deze zomerse voornemens sta ik op de vooravond van mijn laatste keer kanactief ... morgen is er ook het onthullen van mijn tepelreconstructie op den berg ... Alles wijst in dezelfde richting. De richting van een nieuw begin. Het is vreemd ... ik ben al langer bezig met het afsluiten van het hoofdstuk "Ik heb borstkanker." . Maar ik bleef mentaal verder breien. Kanactief liet me op een of andere manier toe om mijn verhaal verder te schrijven, net zoals de reconstructie van mijn borsten. Maar eigenlijk had ik al eerder kunnen beginnen aan een nieuwe titel. De dag dat de bestralingen gedaan waren? De dag dat mijn eierstokken verwijderd waren? En ... wanneer ben je geen kankerpatiënt meer? Vijf jaar na diagnose? Tien? Als je sterft aan ... iets anders :) wordt al eens gezegd haha. Daar ga ik niet op wachten. Gelukkig maar. Neen, ik weet dat objectief gezien mijn genezing en die van zoveel lotgenotes niet kan beloofd worden door onze medische wijzen. En ergens in mijn achterhoofd wacht ik daar wel een beetje op. Op "Wel mevrouw, daar bent u nu eens volledig van verlost zie!" ... het lijkt soms alsof ik het noodlot niet wil tarten. Vooral niet denken dat het achter de rug is ... Diep ademhalen?! En lief zijn voor mezelf ...  mij nog een beetje laten breien aan dit hoofdstuk ... een stukje over kanactief ... een stukje over de reconstructie ... en dan hopelijk beginnen aan een lang hoofdstuk: "Ik heb borstkanker gehad."

11:45 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |