09-08-08

:) Heerlijk geslapen

... toch wel wennen hè, zo'n leven op ...% van je normale energie. Zelfs nu in de goede dagen na de chemo blijft het me verbazen hoe de simpelste dingen je toch weer kunnen uitputten.

Maar ik mag niet klagen, ik heb twee weken héél veel energie gehad. Echt genoten van de dagelijkse routine met de kids, enkele uitjes ... . Nu gewoon pech dat dat rotte bloed niet mee wil. Ach ja, fingers crossed dat de chemo dinsdag kan doorgaan. Tx voor jullie lieve reacties :)

20:59 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-08-08

moe :(

Dipje. Moe. Tandvlees ontstoken. Had ik al gezegd moe? Bloed niet goed. Naar het schijnt. Hopelijk alles terug ok voor volgende chemo dinsdag. Ik kruip onder de wol. Moe dus ;)

19:56 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-08-08

"Moest ..."

Vanaf dan kwamen ze regelmatig wel eens op bezoek. De "moest" momenten. Niet zo aangenaam voor mijn man en familie. Sorry ... maar af en toe ...

"Moest ik het niet halen ... " en dan volgden er een hele reeks aanwijzingen. Tips voor de kids. Tips voor het huishouden. Het bespreken van eventuele genetica. Het afzetten van de borsten...

Voor alle zekerheid ging  ik na de mammo maar wat extra kleertjes inslaan voor de kids. Ik moest maar eens niet meer kunnen gaan ;)

20:25 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-08

de berg

Goede herinneringen had ik niet aan de berg. De laatste keer kwam ik er voor een gastroscopie. AFSCHUWELIJK. Wat iedereen me ook vertelde over mammo's, zo pijnlijk kon het al niet meer zijn.

Dus tamelijk gerust volgde ik de blauwe pijl. Wachtte een eeuwigheid. Volgde de verpleegster.

Het viel voor mij inderdaad mee. Allez, dat was al een eerste opluchting. Terug naar de wachtzaal. Wachten op de echo. Mijn verstand zat toch reeds dagen in wacht-modus. Wachten op het verdict. Mijn leven leek even mee te wachten, al deed ik overal alsof mijn neus bloedde. Uiterlijk moest niemand iets zien.

Opnieuw volgden we de verpleegster. Weer kleertjes uit.

Als de assistent na een vijftal minuutjes draaien en zoeken, turen en staren er de prof bijhaalde, had ik mijn officieus verdict. Vreemd maar, ik aanvaardde zonder meer. Ik vroeg nog naar die tweede knobbel, gedetecteerd door de huisarts, maar die vonden ze niet.

Er werd geprikt. Volledig pijnloos.De huisarts zou geïnformeerd worden. Vrijdagochtend zou ik mogen bellen.

Ik stond terug buiten.

20:43 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-08-08

mei

Vreemd. Ik hoor het mij nog altijd zeggen. Aan tafel. Langs mijn neus weg. "Ik heb een knobbeltje in mijn borst." En al even irreëel het antwoord. "Ik heb het ook gevoeld"

Ik moet mijn regels nog afwachten. Maar de eerst mogelijke dag ga ik naar de huisarts voor een verwijsbrief. Ze voelt het knobbeltje ook. EN nog één in mijn andere borst.

Het monster is nog nooit zo sterk geweest.

Ik lees en zoek. Alle vrije momenten zit ik op internet.

Onbeschrijfelijk dat wachten. Maar ik heb geluk twee dagen later mag ik om een "mammo". Mijn grootmoeder komt babysitten. Ze denkt dat ik naar de oogarts ga.

Ik wil het verder nog aan niemand kwijt. Behalve mijn beste vriendin. We lachen er wat over. Zij heeft ook ooit in paniek een mammo laten nemen. De goedaardigheid zelve zat in haar borst. Maar inwendig is alles bloedserieus. Het monster dat ik ken is niet goedaardig.

19:28 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-08

dna II

Het monster lijkt verslagen. Maar zijn nest is nog steeds veel te dicht bij huis.

Ik wil het weten. Zit dit Kwaad ook klaar voor mij en mijn kinderen? Ik weet wel dat die afschuwelijke statistieken voor iedereen gelden, maar toch zijn ze peanuts in vergelijking met de brca-madness. Dit keer moet ik niet aandringen. De nieuwe geneesheer van mijn moeder staat open voor een onderzoek. Bovendien heb je toch tegenwoordig geen gunstig advies meer nodig van de behandelende geneesheer van een familielid.

De dokter van mama tekent onze stamboom. We zijn een kleine familie. De takken bloeien niet fleurig op deze stamboom. De genetica zal wijsheid brengen vindt ook de dokter. Volgende afspraak : de psyholoog.

Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat mama heel angstig is. Ergens wil ze dit allemaal helemaal niet weten. Ze doet het alleen voor mij. Sorry mama, ik moet het echt weten. Deze onzekerheid ... weten dat er preventief misschien iets te doen is voor mij en mijn kinderen. Ik moet het echt weten.

22:38 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-08-08

roes

De roes van de geboorte van mijn jongste zoontje benevelde de hele familie nog toen mama weer een knobbeltje voelde in haar borst. We zijn een dikke tien jaar later. De schok was groot. Weer kanker.

Mijn moeder wist wat haar te wachten stond. Deels. De medische wereld had niet stilgestaan en ze kreeg een nieuwe therapie. Daar waar ze tijdens de eerste therapie haar haren had kunnen redden door het dragen van een ijskap, zou ze nu onvermijdelijk haar haren verliezen. Mijn moeder vond het verschrikkelijk.

We zijn midden in het jaar van de grote borstkankercampagnes. We kijken samen naar de uitzendingen over Phara, Katrien en de andere lotgenoten. We kijken en huilen. Samen hebben we schrik. Alle herinneringen. Het monster heeft zijn nest terug dichterbij huis.

Wanneer haar haren teveel beginnen uit te vallen, vraagt ze mij om ze af te scheren. De tranen staan in haar ogen. Maar ik hou me sterk. Je blijft een mooie vrouw, mama zelfs zonder haar is zo'n prachtig gezicht niet lelijk te maken.Maar mijn moeder blijft dit haarloze hoofd de bitterste chemopil vinden. Onverguldbaar. Vooral wanneer ook haar wenkbrouwen en wimpers de strijd opgeven. Maar ik blijf erbij zelfs dit chemokapsel kan de kracht van haar gezicht niet wegnemen.

20:02 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |