02-12-08

Opgelucht ademhalen :)

... de wonde geneest inderdaad moeilijk, maar voorlopig is er geen reden tot ongerustheid. Het genezingsproces kan nog gemakkelijk een maand duren . Dus dan nog maar eens ter controle bij onze vriend de plastisch chirurg. Zalig hè goed nieuws ...

Morgen ga ik voor het eerst naar "den bunker" ... zoals Tricky het zo mooi verwoordt. Op de bestralingsafdeling (beige pijl kelder lol) zijn de voorbereidingen gepland voor de leuke straaltjes die mijn lijf wil vrijwaren van een al te snelle terugkeer van de monstercelletjes. Ik ben benieuwd ...

21:56 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-12-08

Etter

De wonde op mijn buik geneest maar niet. Maar onrustwekkender: het lijkt met de dag erger te worden. De thuisverpleegster lijkt het tamelijk oninteressant te vinden. Dep dep, babbel babbel en hop het mens staat terug buiten. Nu had ik al wel het geluk dat ik door een afspraak op den berg, onze afspraak moest veranderen en ik een andere dame op bezoek kreeg. Zij maakte zich wel wat zorgen en besloot om de wonde nu dagelijks te laten reinigen. Maar er komt met de dag meer prut tevoorschijn :s Ik hoop dat ik nu zelf niet al te nonchalant ben geweest door mijn vertrouwen in die lieve verpleegsterkes ... heb op aanraden van mijn schoonbroer, al een jodiumvrij ontsmettingsmiddel in huis sinds dit weekend ... misschien lag het aan een allergie ... Ach ja, morgen mag ik op controle. Hopelijk volgen er geen horrorverhalen. Mijn moeder voorspelde mij daarnet aan de telefoon een doemscenario met heropensnijden van de wonden ... en ik ben al zo'n sissy .... heeeeeellep ...

21:50 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-11-08

Dobberen ...

Ik kan het moeilijk geloven. Ik ben een maand verder. De dagen leken eerst voorbij te kruipen ... en nu? Nochtans heb ik gewoon wat rondgedobberd. Op mijn luchtmatrasje, in het zwembad. Jammer dat mijn brein niet zorgt voor het zonnige plaatje, met coctailbar ... nee, dobber dobber. Het lijkt alsof, eens terug boven water gekomen, de tijd zijn  waarde heeft verloren. Alles is wat vergrijsd en het grijs vreet zich een weg rond mij ... het vreet aan alles waar ik waarde aan hecht. Een beetje zoals het "Niets" in "Het oneindige verhaal" van Michaël Ende. Nu schrik ik wel een beetje. Nu dit hier zo op mijn schermpje verschijnt. Zo erg is het niet. Nee, af en toe val ik van mijn matrasje, of duwt iemand mij eraf ... soms in het koude water ... gelukkig meestal in een liefdevolle warmte... maar zelf ga ik nog niet vaak zwemmen ... een beetje lusteloos. Ik wil liever soezen en mij verliezen in gedachten, dromen, fantasieën ... het "echte leven" ... het lijkt zo ver weg. Maar ik heb een paar leuke momenten gesmaakt ... en mijn teentjes hangen in het water ... Ik ga die routines weer opbouwen die mijn leven kleur geven, lang kan dat niet meer duren ... Ik ben klaar om de dingen een naam te geven ...

PS: Frisse lucht ... buitenkomen ... op welke manier dan ook ... ik zag er eerst tegenop ... ik liep nog te krom ... had nog mijn drain in een zakje zitten ... was nog te moe ... maar eens die stap naar buiten toe gezet ... de landing op de maan ... peanuts! Iedereen "beweeg met dat lijf" ... al is het voortgeduwd in een rolstoel! Dat verstand van ons moet regelmatig gelucht worden ... anders komt de mot erin!!!

20:35 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-08

Geef om haar ...

banner_nl

 

Zelden zo met mijn mond vol tanden gestaan. Zo verdwaasd door een geste. Zo onder de indruk van iemands empathie. Zo ... Bedankt. Het is een woord dat zijn kracht lijkt verloren te hebben.

Ik deel mijn blog noch met familie, noch met vrienden (nieuwe niet meegerekend ;) ) ... jij zal het dus waarschijnlijk niet lezen C. Maar bij deze, moesten er andere lieve vrouwen dit lezen die hun haartjes waar ze zo lang voor gespaard en gezorgd hebben, afgestaan hebben voor deze actie:

Brecker-Metheny-Every Day I Thank You

 

14:26 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

20-11-08

BRCA-1

Vandaag mocht ik nog eens de zeteltjes op onze lieve berg gaan verslijten ... en verslijten zullen ze doen met al dat wachtend heen en weergeschuifel van de bergtoeristen :))

Nu moet ik toegeven, wachten gaat me zo slecht nog niet af. Ik verzink in mijn eigen gedachtjes, zet mijn verstand op nul of ik kijk lekker rond naar mijn medewachtenden. Is het mevrouw of meneer die langs komt bij de dokter, zullen ze goed nieuws krijgen, zijn ze rustig??? Ik kijk graag. Het geeft een band en soms volgen er kleine gesprekjes die de spanning verlichten.

Maar na bijna twee uur mochten we dan toch (tijdelijk) afscheid nemen van onze stoeltjes. Een nieuwe wijze van de bestralingsafdeling legde mij netjes alles uit wat er stralingsgewijs voor mij in het verschiet ligt. Een scan. Tattoos. 25 sessies van een klank en (een jammer genoeg onzichtbare) lichtshow. Eventueel: vermoeidheid, verbranding, open wondes en slokdarmproblemen. Allemaal geserveerd en dan maar uit sympathie geslikt met de glimlach.

Of ik al nieuws had over de genetica? Neen. Dan zal ik uw dokter er maar even bijroepen. Tja. Brca dus. BRCA-1 om precies te zijn. Geen donderslag bij heldere hemel ... we hadden eigenlijk geen testje meer nodig, alles wees in die richting. Oma, mama en ik die alle drie zo vroeg kanker kregen. Triple negatief zijn van de tumoren (niet hormoongevoelig) ... Maar dit houdt nu wel in dat ik binnen een drietal maand ook mijn eierstokken preventief zal laten verwijderen. Hiep hiep voor de menopauze :s Maar, alles wat we zelf kunnen doen ... En voor mijn kindjes? Ik hoop dat ze zich op hun 18de zullen laten testen. 50 % kans hebben ze op overerving van mijn mutatie. Laat ons hopen dat ze een goed lotje hebben getrokken. Of dat onze wijzen de loterij hebben kunnen achterhalen en er tegen dan zachtere remedies zullen bestaan voor die monsters in ons lijf.

En de moraal? Die is aan de klim opwaarts begonnen :) Manlief is deze week thuis ... en dat doet me deugd. Ook heb ik de knoop doorgehakt en beslist om hulp voor het huishouden te nemen ... er loopt een aanvraag en ook dat stelt mij een beetje gerust. Ik hoop dat ze snel iemand vinden ... 'tis nodig ... voor Sien en Maria hier op mijn dorpel verschijnen :))

20:14 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-11-08

All inclusive IV

En daar lig je dan, geopereerd en wel in je bedje. Ik had nog nooit zoveel draadjes aan mijn lijf gezien! Zes drains, een blaassonde, twee infusen. En dat voor iemand die vroeger al vluchtte bij het vooruitzicht van een tetanusprik lol. Gelukkig kwamen manlief en mijn ouders langs, zodat ik mijn verhaal kon doen en niet teveel aan al die prikjes moest denken.

 

De volgende ochtend kreeg ik bezoek van een hele serie dokters. Giller van de dag (en de dagen die kwamen) bleek de vertegenwoordiging van de plastische. Hele vriendelijke jongen. Zéér enthousiast over de resultaten. Alleen jammer dat ze zo weinig weefsel hadden kunnen gebruiken (ik was niet dik genoeg naar hun goesting). "We hebben nochtans zoveel mogelijk genomen, maar we moesten nu al zo trekken om de wonde te kunnen sluiten (vandaar de enorme pijn aan mijn buik). Maar we kunnen nog altijd binnen een paar maanden extra silliconen gebruiken." Euh, neen dank u. Denkt deze meid dan. Voorlopig blijft iedereen met zijn fikjes van mijn lijf. Kleine borsten zullen het blijven nè... lol ... niet dat ze niet bleven proberen. Elke dag kwamen ze dat zelfde liedje afspelen aan mijn bed. Grrr ... laat de mensen eens zelf bepalen waarmee ze tevereden zijn! Wat een obsessie over een stel borsten. Allez aspirant-borsten lol ... ze zitten nog maar in fase één van de verbouwingen lol.

Ondertussen had ik al lang spijt van die reconstructie, want daar lig je dan vastgekluisterd aan een bed. Afhankelijk van de verpleegsters om je te wassen. Trouwens een zeer pijnlijke affaire dat gedraai om je te laten wassen en de lakens te laten vervangen (Ik moest wat minder kreunen, zei één van de verpleegsters. Wel ja!). Ik had het toch duidelijk allemaal wat onderschat. Bovendien kreeg ik ook nog een verschrikkelijke diarrhee-aanval. Die me twee dagen nog een beetje dieper in mijn put deed wegzakken. Ik kan de operatie ook nog steeds niet aanbevelen vrees ik. Alhoewel ik moet toegeven dat ik nu nog weinig last heb van die buik ...

Maar in de loop van de maandag volgend op de operatie klaarde alles plotseling op! De kinesiste kwam langs voor wat oefeningen en dat bleek mijn zelfvertrouwen te boosten. IK was terug. IK kon terug lachen. IK was erdoor geraakt. Toen pas besefte ik ook dat ik mij heel die tijd, door mijn pijn en mijn angsten zoveel als mogelijk had afgesloten voor heel dat ziekenhuisgedoe met hun geprik en gedoe.

 

Mijn zelfvertrouwen ben ik nog steeds aan het zoeken. Het blijkt echt wel revalideren te zijn. Terug stappen. Terug alleen op het wc. Trappen lopen. Alleen in en uit mijn bed lukt bv nog niet ... Maar ik ben terug thuis bij manlief en mijn kindjes ... IK speelt soms nog wel wat verstoppertje ... IK mist haar zelfstandigheid ... Maar er is vertrouwen. Het is geen leuke periode, maar we komen hier doorheen! Daar ben ik zeker van.

14:29 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10-11-08

All inclusive III

:) Ok ... eventjes een waarschuwing lol ... Tijdens het typen van dit relaas, zit er hier een mannetje op mijn schouders te gapen "boooooring" .... maar ik moet dit echt nog wel even kwijt lol... nog een paar postjes geduld met deze dame lol.

's Morgens werd ik gewekt door manlief, die nog eventjes op bezoek kwam voor ze  mij naar het operatiekwartier brachten. Nog steeds geen zenuwen... en mochten die dan toch nog hun opwachting hebben willen maken ... Xanax! :)) Het wonderpilletje lol ... er was al bijna geen anesthaesie meer nodig haha!

Om half acht werd ik dan weggereden. En verder? Ik herinner mij enkel dat een man zich voorstelde als professor huppeldepup die alvast al de voorbereidingen ging treffen tot mijn wijze zich zou aandienen. Een los gesprekje over bijkomende poorten .... zzzz.

Toen het doek terug openging, waren we meer dan tien uur verder. Ik werd verzorgd door een lieve dame, die zo vriendelijk was mijn maagsonde snel en efficiënt te verwijderen toen bleek dat al mijn energie zich louter op dat verzoek concentreerde.

Mijn man kwam ook nog op bezoek, maar de anesthaesie bleek nog heel lang na te werken, want veel herinner ik mij niet meer van die avond en nacht op intensieve. Mijn bloeddruk stond te laag en ik maakte koorts, maar ik voelde mij in goede handen en dommelde terug in (allez voor telkens een uurtje, want dan volgde er telkens een check of ik nog steeds goed reageerde op de operatie lol)

De ochtend erop herinner ik mij jammer genoeg maar al te goed. Ik had veel pijn. Maar de man die 's nachts dienst had, leek niet meer van plan hier iets aan te veranderen, zijn shift zat er bijna op. Ik meldde het aan de twee dames die overnamen, maar ook zij schenen niet gehaast. Toen ze dan uiteindelijk met een pijnstiller aankwamen, vroegen ze me doodleuk even op mijn zij te gaan liggen. "Euh ... "Ik probeerde wel, maar zonder resultaat. (okseluitruiming aan bijde armen + enorme pijn aan mijn buik = (quasi) immobiliteit) Toen ging één van die verpleegsters mij wel even omdraaien ... man man man ... zelden zo'n pijn gevoeld. Gelukkig staakte ze snel haar pogingen, maar het kwaad was geschied. Ik was helemaal in shock. Enige voordeel: plots kreeg ik wel pijnstillers zónder mij te moeten draaien. Nadeel: één van de dames in kwestie bleef ondertussen maar herhalen dat ik niet zo lang mocht wachten om pijn te melden???? En dat het allemaal de schuld van hun voorganger was, die had niet op tijd de nieuwe baxter met pijnmedicatie toegevoegd ... Euh??? Met de weinige energie die ik nog had wou ik het mens graag in stukjes gaan snijden. Koken van woede lukte niet, maar stamelen dat ik wel degelijk mij had beklaagd over de pijn deed ik nog een paar keer tevergeefs. Ach, ze hebben nadien wel extra hun best gedaan om mij zo voorzichtig mogelijk te verzorgen ... erratum humanum est.

Na de middag mocht ik dan terug naar mijn kamertje. Tot mijn grote opluchting omgetoverd tot 1persoonskamer tijdens mijn afwezigheid. Én met heel vriendelijke verpleging compleet op de hoogte van mijn operatie. Een hele opluchting.

16:22 Gepost door flupque in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |